memuera

THE CURE IN LONDON

2009-02-24T18:32:00.005Z

Casi pasou un ano dende a última vez que vin The Cure....e pasado mañán vou volver a velos. O ano pasado en Lisboa e agora en Londres. Si eu tiña unha ilusión, aparte das inconfesables, era ver a The Cure en Londres, co añadido de que o día anterior serán premiados pola prestixiosa revista NME. Por fin lles chega o recoñecemento da prensa inglesa polos trinta anos de carreira única na historia da música. Estou completamente seguro que Robert Smith vai dar un concertazo especial e único. E eu vou estar alí.
Paréceme increíble....

DESILUSIÓN

2008-06-15T05:20:00.003+01:00

Asumir ser querido
descubrir a verdade
falsas verdades
verdadeiras mentiras.

Invasións de ilusións
ollos pechados
desilusións que te invaden
ollos que se abren.

Pensas que aprendes
pero aprendes a pensar
que todo o queres
empezas a odiar.

Non será que te equivocas?
Non será que vives
en un sitio equivocado
e que todo o que ti soñas
non existe neste lado?

Un día detrás de outro
agora pensas que
pode ser que sí
pode ser que non
pero o que me pregunto
pero o que non entendo
pero o que nunca entenderei
é...

¿ Por qué sigo pensando que podo ser feliz
cando sei que teño prohibido ser feliz?

¿ Por qué sigo pensando que hoxe sí
cando sei que hoxe tampouco?

¿ Por qué sigo pensando que mañán saldrá o sol
cando sei que nunca saldrá?

Asumir ser querido
descubrir a verdade
falsas verdades
verdadeiras mentiras.

Abrazos de amor
sensacións de calor
abrazos de amor
sensacións de calor.

Entregar parte de min
recibir nada de ti.

Ainda así
aínda así
como eu te quero
ninguén te vai querer...

Invasións de ilusións
calles oscuras
luces apagadas
apagadas ilusións.

THE CURE EN LISBOA

2008-03-12T08:48:00.004Z

Pavilhao Atlántico de Lisboa....as nove e cinco da noite...e saen ao escenario...Jason Cooper para a batería, que por certo, fai con ela o que lle da a gana, Porl Thompson á guitarra, que por certo, fai con ela o que lle da a gana, Simon Gallup ao baixo , que por certo , fai con él o que lle da a gana, e o Sr. Robert Smith ( deste xa non sei que dicir )...19.000 persoas empezan a tolear cando abren o concerto con Plainsong...e despois de tres horas a xente acaban de tolear cando cerran con Killing An Arab...Robert Smith está como nunca...porque tremendo de concerto de tres horas e cinco minutos exactamente e trinta e sete cancións...quero expresar o que vivín alí pero non son capaz...ou igual é que tampouco quero...hai tempo que a felicidade non se arrima a min, pero o sábado estivo comigo durante tres horas...e non sei cando voltará a min...

Vivín o concerto casi adiante de todo, vendo os xestos , os movementos, e todo o que puden de Robert e máis do resto e non hai concerto comparable hoxe en día...Estiven soio na miña nube , vivindo momentos para compartir sin ter con quen compartilos ( quizais sexa esta á unica pena que me queda, que non poidera compartir as emocións que sentín alí con ninguén, pero é o que ten cando un está soio )...
Espero que non pase moito tempo ata que volva a ver aos Cure...porque voltarei a ser feliz, ainda que sexa soio por tres horas...

GAÑES OU PERDAS, A FESTA QUE NON FALTE

2008-03-12T08:05:00.004Z

Despois dunha tranquila xornada de reflexión e dunha emocionante xornada de votación viñeron as enquisas, os bailes dos números, os nervos, escanos parriba, escanos pa baixo, e toda a parafernalia que se montan sempre estes que organizan as eleccións. Eu o que non entendo é como estes partidos grandes antes das oito da tarde do domingo xa sabían os resultados. E, iso sí, sexan como sexan ninguén perde. É alucinante ver como todos están cheos de ledicia e felicidade polos resultados. Pero nos non acabamos co reconto dos nosos votos ata onte a noite do mogollón que tivemos. Tievemos tantos que ninguén fixo referencia ao VP como forza máis votada porque teñen medo. Medo de que queden sen o poder. Ese poder que utilizan para o seu propio servicio. E lles importa un puto güevo como está a xente...que vaian tomar polo cú...
A festa na sede do VP fíxose de tódolos xeitos, como se pode ver na foto...e según dixo o Candidato Planeta " que se preparen para as próximas porque isto ten que cambiar"...
Dende a organización queremos agradecer a toda esa xente que cree en nos e nos apoia neste proxecto...proxecto que esperamos que algún día nos quite de traballar..joder , debe ser contaxioso esto da corruptela....escoito ofertas...

POLA MAÑÁN

2008-03-06T15:03:00.002Z

A campaña segue o seu curso, pero os rivais do noso Candidato Planeta empezan a ter en conta que hai alguén máis ca eles dous. Sen ir máis lonxe, no mitinmentira que dou o outro día Mariano (con la mano ) Rajoy en Vigo, fixo mención por primeira vez ao presidente do VP e próximo presidente do goberno. Literalmente dixo " Yo no estoy aliado con lash civilizacionesh ni eshtoy aliado con el Planeta ".
Ante estas manifestacións o Candidato Planeta non tardou en respostar e, cando viu o primeiro micrófono quixo contestar a Mariano ( con la mano ).
Casualmente era un micrófono de Por La Mañana e él estaba de mañaneo, porque quixo compartir toda unha noite cos traballadores e traballadoras da hostelería para coñecer de primeira man os seus problemas e aproveitou para dicirlle a Mariano ( con la mano ) un par de cousas...
Candidato Planeta en Por La Mañana:

A mi me la pela con quen estés aliado, conmigo olvídate....eu soio digo que o que ten cú ten medo...agoara vou durmir porque teño que durmir...pero xa falaremos...
Despois disto as sondaxes disparan ao Candidato Planeta ao segundo lugar moi pretiño de Zapatitos...
Esperamos acontecementos...

VOTA PLANETA

O CANDIDATO PLANETA SEGUE ILUSIONANDO

2008-03-03T14:55:00.003Z

Segue a nave cósmica do Candidato Planeta rulando e rulando , dando mitins multitudinarios así como charlas individuais demostrando unha vez máis cal é forza deste líder de masas. A ilusión que desprende é tan contaxiosa, que no último mitin celebrado en Silván, súa terra natal, chegou a xuntar dous millóns seiscentas trintasete mil catrocentas corenta e tres persoas que acabaron rendidas ante a atracción deste auténtico revolucionario da sociedade. Loitador incansable e sabedor das necesidades do pobo, nesta xuntanza dou a coñecer máis do seu programa electoral.
Nada de promesas populistas como fan os seús rivais, senón cousas básicas na vida dos cidadáns. Máis festas de bo rollo, máis pasteis, máis concertos poperillos, máis tempo libre para o disfrute destas actividades e outras que non quixo desvelar polo momento, fixeron que a xente, despois de moitos anos vivindo nun mundo gris e monótono, empezaran a chorar de ledicia,emoción e ilusión dándose apertas, bicos e todos foron unha única voz berrando:

¡¡¡ PLANETA PRESIDENTE, O PODER E DA XENTE !!!
¡¡¡ PLANETA PRESIDENTE, TRABALLO INDECENTE !!!

A foto que aquí mostramos foi tomada neses momentos de euforia colectiva, e pódese ver un Candidato Planeta cansado pero satisfeito pola reacción da cidadanía.¨
Él sabe que cada vez somos máis...non está soio neste proxecto que ao principio ninguén creía nel, pero a xente na rúa di todo o contrario. Os rivais políticos xa empezan a telo en conta. Están acojonados.

VOTA PLANETA

THE BLOWS NO COSMIC POP CLUB

2008-03-03T12:32:00.000Z

ENTREVISTA CÓSMICA

2008-03-01T12:46:00.005Z

A unha semana da xornada de reflexión, o Candidato Planeta fai unha parada na súa apretada axenda para atender por primeira vez a unha televisión. A TVC ( Televisión Cósmica ) desplazouse ata a sede do VP ( Vota Planeta ) para facerlle unha entrevista en exclusiva ao candidato e así acercar ao cidadán de a pé ( non confundir cidadán de ap ( alianza popular ), os proxectos de futuro en todos os ámbitos.
Despois dunha semana dura de campaña onde o Planeta mantivo diferentes xuntanzas con colectivos de todo tipo e viaxando pola xeografía hispana ensinando o seú programa , culminada o xoves na capital da Galiza cunha xuntanza multitudinaria cos universitarios que lle mostraron todo o seu apoio sen condicións. O candidato Planeta demostrou ahí que lle gusta sentir o calor da xente, dándose auténticos baños de multitude en diferentes locais de ocio. Quixo vivir ( e tamén beber ) como os estudantes, e eu, como testigo , teño que dicir que triunfou claramente. De feito , ata que todos e todas foron a durmir él non quixo descansar. Non vou dicir ata que hora estivo traballando, pero xa logo era hora de comer ( do día seguinte,claro ). Sensible aos problemas da xente, foi recollendo ideas e opinións de todos, e sobre todo de todas que se lle acercaban a falar.
Quero destacar o máis importante da entrevista ( todo é importante, pero....) e transcribir literalmente a resposta do Candidato á pregunta do reporteiro da TVC:

-TVC : Sr. Candidato Planeta, ¿ qué será o primeiro que faga si sae elexido Presidente?
-Candidato Planeta : Ffffff.....eu non sei, non...pero dende logo algo hai que facer.Supoño que facer unha festa para os colegas e tal e tal....
-TVC : Xa, vale....pero eu me refiro como presidente...
-Candidato Planeta : Pois mire vostede...igual que Zetapé hai catro anos, que o primeiro que fixo foi sacarnos da guerra eu o primeiro que vou facer é cumplir un compromiso que teño cos veciños do Paraíso de Verdillo....algo que eles veñen reivindicando dende hai décadas e que ningún goberno anterior quixo atender.
Vou construir unhas aceras de disain total...non pararei ata conseguilo.

Despois de adiantarnos esta promesa en exclusiva, o Candidtao dixo que tiña que marchar para a casa porque eran as dúas menos dez da tarde e ían empezar os Simpsons.
Pero antes de marchar dixo:

Para servir, para crecer , para o que faga falta

VOTA PLANETA ( VP )

PLANETA PRESIDENTE

PLANETA PRESIDENTE

2008-02-24T17:13:00.005Z

Xa que estamos en campaña electoral e aquí todo Deus quere ser presidente porque debe molar moito estar no poder, eu presento tamén o meu candidato.
Unha persoaxe coñecida e admirada na cidade de Carballo e recoñecida pola súa labor en distintos proxectos relacionados co mundo da música. Un tipo natural, que fala co pobo,preocupado polos problemas dos cidadáns e sempre inquieto por conseguir o benestar da xente humilde e traballadora.
Moi hogareño e familiar, gústalle estar coa súa familia sempre que pode, xogar cos seus fillos ao trivial e bebedor de zumos porque considera que si o corpo está sano a mente tamén.
Practica todo tipo de deportes para, como sempre di él, estar preparado por si hai que correr.
En definitiva, o meu candidato será un presidente para servir ao pobo, e non para servirse de él.
De momento estamos sen un pavo e soio poidemos facer unhas cuantas pancartas cunha foto recén levantado do que será o próximo presidente.
Aproveito dende aquí para dicir que todo aquel que desexe facer un donativo para apoiar a campaña que fale comigo xa que eu son o que distribue a guita para o ben de todos. Gracias anticipadas de parte do PRESIDENTE PLANETA.

VOTA PLANETA ( VP)

Para servir, para crecer, para o que faga falta.

PLANETA PRESIDENTE

MIDI PURO

2007-11-11T19:17:00.000Z

CANCIÓN DE CUNA

2007-10-30T17:39:00.000Z

Esta noite pasada cheguei á casa sobre as seis e media da mañán. Pensaredes que fun de carallada e tal. Pois non. O que pasa é que tou de quenda de noite no traballo e entón sobre esa hora chego. Feito polvo e ata as pelotas. Pero esa é outra historia.
O que pasou esta noite foi que, ao meterme na cama, non sei como miro para a cortina da ventana, a cal da para o patio de luces, e vexo alí un tremendo monstruo de oito patas que me deixou paralizado. Quedei mirando fixamente porque ao principio pensei que era algún tipo de alucinación pasaxeira, pero a imaxen non desaparecía así que dinme conta que era real. Cando fun quen de reaccionar, saín da cama e púxenme frente a ela para vela ben. Era unha araña gorda, pero gorda gorda....cunhas patas que parecían as dun futbolista da liga da costa. Atopábase entre a cortina e a ventana, á altura dos meus ollos, e cando me quedei mirando para ela doume a sensación que me estaba mirando tamén. Incluso moviu unha pernaza como si me saudara. Houbo un momento que se me pasou pola cabeza que xa a mataría cando despertara pola mañán. Pero soio de pensar en apagar a luz, o primeiro que se me pasou pola cabeza foi que o Monstruo de Oito Patas acabaría atrapándome coa súa telaraña para despois comerme. Foi cando, presa do pánico pero reunindo todo o valor que puiden, collín unha revista que tiña alí e, acercándome lentamente para que non dera á fuga, aplasteina contra a ventana. Despois de asegurarme ben que estaba morta a collín do chan e tireina polo water.
Hoxe cando despertei volvín a mirar para a cortina para ver si estaba alí a súa pantasma pero todo estaba normal. Ou eso parecía. Porque nunca sabes o que pode haber detrás dunha cortina. Nunca sabes..........Sempre pode estar o Monstruo de Oito Patas agochado ....esperando...observando....frotando as patas ...relaméndose...Nunca sabes.......Por eso mira sempre detrás da cortina...Por si acaso....

MESMO SOL PARA TODOS

YEAH YEAH YEAHS

2007-09-30T18:31:00.000+01:00

CANSEI DE SER SEXY

2007-09-29T17:53:00.000+01:00

DE COLOR DE VERDE

2007-08-31T16:41:00.000+01:00

Quero recordar mais non son capaz
o fin de semana rematou
sei o que pasou contoume un rapaz,
porque te perdes
a rapaza dos ollos verdes.

Parece que amanece mais non pode ser
o sol aparece onde o mar decrece
miro para o ceo, ke podo perder
sinto a mirada na minha espalda
da rapaza dos ollos esmeralda.

Mirada bonita que fas brilar cando sonríes
soriso bonito que fas brilar cando miras.

AMOR E PAZ E MESMO SOL PARA TODOS

O CARTEIRO

2007-08-28T12:44:00.000+01:00

Si non te levas ben coas cometas
lembra cando che creceron as tetas
porque ese día das princesas son
dime que sigues recuberta de roquefort
e se necesito amor
encenderei o radiador
porque non quero estar contigo
si é encerrado no baúl
porque a comida é fría
e apenas entra luz
porque cheiran as paredes a recién pintado aínda.

O carteiro non tiña a culpa
o carteiro non tiña a culpa
fun eu que ao quererte non se atrevíu
fun eu que ao quererte non se atrevíu.

A túa dentadura escapouseme
quen me conta agora historias de terror
quen se lembra dos imáns do conxelador
sigue a muller serpente por favor.

Un oso panda no salón estase comendo o pantalón
non teño nada que porme para a ocasión
un home rata no salón estase secando co meu albornoz
dime que me queres aínda que todo rematou

O carteiro non tiña a culpa
o carteiro non tiña a culpa
fun eu que ao quererte non se atrevíu
fun eu que ao quererte non se atrevíu.

E estou de puta madre
xa te chamarei máis tarde
e agora estou de puta madre
estou de puta madre.....

AS PERSEIDAS MÁIS EU

2007-08-10T15:58:00.000+01:00

Esta fin de semana vanse dar dous acontecementos que ao longo do ano son únicos e que coinciden xustamente na noite do sabado 11 para o domingo 12.
Un deles e a choiva de meteoritos, coñecida como as Perseidas ( non é unha choiva de estrelas ), que se pode chegar a ver durante un período de máis ou menos tres semanas na que a data central é o 12 de Agosto. Si a noite está libre de nubes e si estamos nalgún sitio libre das luces das cidades que non deixan ver o ceo, podremos contemplar algo realmente fermoso. Ademáis, cadra que nesta ocasión hai lúa nova co cal aínda se podrá apreciar máis xa que logo non alumbrará como cando está chea, e así non lle quita protagonismo aos meteoritos.
O outro acontecemento, que como dixen coinciden no tempo, e penso que tamén no espacio, é o meu cumpreanos. O día que eu vin para este Planeta Terra, xa hai moitos anos, viaxaba nun meteorito como os que imos ver esa noite, e cando pasaba por riba do Planeta mirei para abaixo e o que vin pareceume tan espectacular que decidín quedarme unha tempada. Vin os mares, as montañas, os campos cheos de frores, os animais ( aos humanos tamén ), e vinte a ti....pero aínda non te encontrei....e ata que nos encontremos non penso montar en outro meteorito e nese momento levareite comigo para seguir viaxando polo universo sempre xuntos...
Pero teño unha dúbida.....As Perseidas viñeron adrede para traerme a min para aquí ou fun eu quen esperou por elas ata xusto esta noite tan especial na que escomencei a buscarte ?
A praia de Razo é o sitio perfecto para deitarse mirando para o ceo e disfrutar do grande que é o universo e o pequenos que nos somos ( a pesar do que pensa algún ).
Eso sí, si alguén prefire verme a min ( hai xente moi rara por ahí ),estarei buscando por ahí a ver si encontro o que vin a buscar..........................

AMOR E PAZ E MESMO SOL PARA TODOS

CHOVENDO NO PARAISO

2007-08-09T16:00:00.000+01:00

Welcome to paradise
Today it's raining (Welcome to paradise)
Today It's raining (Welcome to paradise)

In Zaire, Was no good place to be
Free world go crazy, it's an atrocity

In Congo, Still no good place to be
They killed Mibali, it's a calamity

Go Maasai go Maasai be mellow, Go Maasai go Maasai be sharp

In Monrovia, this no good place to be
Weapon go crazy, it's an atrocity

In Palestina, too much hypocricy
This world go crazy, it's no fatality

Go Maasai go Maasai be mellow, Go Maasai go Maasai be sharp

Today it’s raining , in paradise
Today it’s raining

In Baghdad, it's no democracy
That’s just because, it's a US Country

In Fallujah, too much calamity
This world go crazy, it's no fatality

Go Maasai go Maasai be mellow, Go Maasai go Maasai be sharp

Today it's raining

In Jerusalem, in Monrovia, Guinea-Bissau, today it's raining

Welcome to paradise, Come to the fairy lies
Welcome to paradise
Today it's raining

AMOR E PAZ E MESMO SOL PARA TODOS

NOITE MÁXICA CON MANU CHAO

2007-08-06T16:56:00.000+01:00

Outra data inolvidable que tiven a sorte de vivir e outra vez con Manu Chao. Este sábado día 4 de Agosto será enesquecible para min.
Marchei para Vigo pola tarde con Antón e con Marcos para ir ao concerto de Manu despois de estar tres anos sen poder velo. Fomos no coche de Marcos e noutro coche
ían Rafa, Fran e Silvia que saían da Coruña e quedamos en vernos en Padrón para tomar algo e dende alí xa ir xuntos ata Vigo. Facía moita calor. Tomamos unhas ceveziñas e mercamos nun supermercado uns bocatas e viño máis cocacola para tomar uns calimochos cando chegáramos e aparcáramos. Cando conseguimos atopar sitio para deixar o coche, Silvia viu a María de Malpica ( María da Roda ) e estiveron falando un momentiño e despois xa nos puxemos en contacto para quedar cando acabáramos de comer e beber. O concerto era na explanada do peirao do porto trasatlántico.Antes de entrar estivemos apurando a garrafa do calimocho fresquiño nas gradas que hai xusto á entrada e dende alí escoitamos a Galegoz, grupo que abriu a noite de festa.Logo xa fomos para dentro e vimos a Le Punk , grupo madrileño que nunca vira e que me gustaron moito.
Pero eu soio tiña en mente ver a Manu. Notábame excitado e feliz. Cerca do final de Le Punk Antón máis eu aproivetamos para ir buscar de beber e voltar para o sitio que tiñamos que estaba moi ben para poder velo ben e poder bailar sen agobios. Cando chegamos xunta os outros empezouse a escoitar a voz do subcomandante Marcos coa lectura do MANIFESTO ZAPATISTA ( momento emocionante ) dando comenzo ao concerto de Manu Chao e Radio Bemba. Cando saltou ao escenario e empezou a cantar un torrente de emocións e sentimentos percorréronme por dentro e por fora de min. Durante máis ou menos tres horas que durou o concerto, non paramos de bailar. Regalounos un concerto que nunca olvidarei.
Nin olvidarei cando, nun momento dado , dixo:

" Para Malpica, para Carballo....Radio Bemba aquí presente .....

Cousas de María a quen Manu Chao quere moito....e eu tamén...
Xa dixen que durou tres horas pero por min podía durar toda a noite.
Para rematar o concerto saltaron as Gharotas de Ribeira a cantar un par de cancións mentres Manu tocaba a percusión e ao final a Señora Josefa de Bastabales, amiga de Manu que con 75 anos fixo as delicias do público cantando outras cancións.
Cando rematou chamoume María para quedar con ela ( María viu o concerto dende o propio escenario ) e para pasarnos á zona vip , detrás do escenario, onde estaban Manu e os amigos de Manu. Entre eles nós. Igual que en Lalín, que tamén gracias a María poidemos estar compartindo uns momentos con Manu. Unha vez dentro tomamos unhas cerveciñas. María presentoume a Sofía das Gharotas e a Toñito de Poi,e alí estivemos un pouco falando. Manu estaba cun amigo que estaba tocando un bombo facendo algo de festa. Eu estaba mirando para Manu cando a súa mirada coincidiu coa miña e sentín algo especial. Porque ten unha mirada especial. Ao pouquiño deixou ao amigo e veu dereito hacia min e mirando para min e sonreindo. Doume a man e unha aperta. Non mo podía crer. Saudeino e pregunteille que tal estaba e a súa resposta foi:

- Feliz, feliz.
E eu lle dixen :
- Eu tamén Manu, porque me regalaches esta noite que nunca esquecerei.

Despois seguiu falando con máis xente mentres nos bebemos unha botella de viño e cando íamos marchar estivemos outro pouco con él quitando unhas fotos e botando unhas risas. María, que ía durmir ao mesmo hotel que Manu, íase retirar que estaba cansadiña e nos fomos con ela para acompañala. Antes de marchar Manu despediunos con unha sonrisa e unha aperta chea de bo rollo e enerxía positiva.
Acompañamos a María, que foi durmir e nos seguimos á festa por Churruca e xa pola mañán pola Pedra. E viñemos para Carballo pola tarde cheos de ledicia e felicidade.
Eu persoalmente, vin cansandísimo, pero pleno de ledicia. Espero que non pase moito tempo ata que o volva a ver, pero pase o tempo que pase que o volva a ver.
Manu Chao é un artista da música. Manu Chao é un artista como persoa.
Estou moi agradecido por vivir esta noite máxica con Manu Chao. E compartila con María, Marcos ( celebrou o seu cumpleanos felicitado por Manu ), Antón, Rafa, Fran e Silvia.

AMOR E PAZ E MESMO SOL PARA TODOS

O NÚMERO CATRO

2007-08-03T17:56:00.000+01:00

Este é o meu carnet de identidade mañán en Vigo. A tarxeta que me vai permitir facer a inversión en enerxía positiva, en recargar as miñas baixas defensas de positivismo que me quedan. Vai ser o papel que me saque da clandestinidade ainda que sexa por unhas horas. O meu salvoconducto para moverme con total liberdade polo particular planeta de Manu Chao e Radio Bemba.

E este rapás que tanto lle da a risa chámase Marcos, máis coñecido nos círculos do bailoteo por " Koko ". Él é o que fai posible que eu poida achegarme ata Vigo para ver a Manu, xa que logo vou con él no seu súper Billabong negro. Podo considerarme afortunado porque conseguín que me adxudicara o número catro nese coche. Tamén me dixo que como non me portara ben na última semana que ía perder ese privilexio. Espero que me portara ben. Marcos é un mito das pistas de baile da Galiza e de parte de Espanha. Foi quen introduciu e puxo de moda o "doble mortal con tirabuzón carpado" en pistas de pubs e discotecas onde o risco é moito maior que ao aire libre. Por iso ten tanto mérito. Ainda que a fama non se lle subíu a cabeza, porque segue sendo ese Marcos sinxelo e cariñoso que sempre foi.Quero aproveitar a oportunidade que me brinda este blog para decirlle a Marquinhos que estou ben orgulloso de ser o seu amigho e de poder compartir esta finde semana que vou pasar con él. Seguramente teñamos os nosos rifirafes, mais iso non vai ser problema para que esta finde sexa inolvidábel.

AMOR E PAZ E MESMO SOL PARA TODOS

BÓTALLE A CULPA Á SORTE

2007-08-02T22:08:00.000+01:00

Eu converso moito conmigo mesmo
e lle dou a espalda á minha fé
é como o cristal
cando nós rompemos
gustaríame que ninguén estivera no meu lugar.

I eu vin que ti non precisas das súas escenas
cando o corte é profundo
eu estou perdido no sono.

Eu non podo quedar neste lugar
eu non podo soportar cando a habitación xira
sobre o meu destiño ti non das garantías
non hai promesa que eu poida cumprir.

Eu non aguanto
non consigo ver o meu camiño
eu síntome cego sobre meus pés
non aguanto moito tempo
estou errado ?.

Adeus, bótalle a culpa á sorte

Estou tan canso do meu temperamento
e o sono chega con un coitelo, un tenedor e unha cuchara
ti estás tan pálido no teu rostro
deixas a vida entrar no teu camiño.

I eu vin que ti non precisas das súas escenas
cando o corte é profundo
eu estou perdido no sono
estou errado ?

Adeus, bótalle a culpa á sorte.

AMOR E PAZ E MESMO SOL PARA TODOS

CHURRASCADA EN VILESGÜÉS

2007-08-01T16:08:00.000+01:00

Dende logo, que ben se está na finca do meu primo Pablo "Suepes". Sempre que vou alí síntome ben, alonxado do mundo, do ruido e da locura que últimamente se move ao carón dos humanos. Alí respirase PAZ. E non me extraña, porque, ainda que Suepes non ten parada, transmite PAZ.
Lémbrome da primeira vez que fun á súa finca. Non era máis que unha leira con árbores e silveiras. Pero pouco a pouco pero traballando sen parar conseguíu facer un pequeno paraíso dos que estamos escasos os humildes currantes coma nos. Co séu chabolo guapo, co seu camiño de pedra, coas pequenas pero fermosas macetas naturais onde as cores das frores e prantas estanche asubiando seguido coa intención de que mires para elas e coa xoia de Vilesgüés. A piscina. A mítica e famosa piscina que merece capítulo aparte.

Case todo o fixo él coa axuda do seu pai.Pero a piscina fíxoa él soio ( todo orgulloso podo decir que eu tiven a honra de botarlle unha man. E nunca millor dito " unha man " ). Certo día de calor chegou de dar unha volta na bici sudando e pensando que si tivera unha piscina alí o chapuzón campal que se ía dar. Mirou para o chan, marcou co pe esquivando algunha árbore e cando rematou díxolle á nai:

- Mamá, aquí vou facer unha piscina.
Á nai doulle á risa e sabendo como é o seu fillo ( ¿ sabendo ? ) díxolle:
- Fai o que queiras, meu fillo.

E fíxoa. E vaia se a fixo.
Colliu unha pala e empezou a facer o burato. E veña sacar terra. Eu algunha vez que iba por alí e me sentaba na hamaca marchaba cansado como si me deran unha paliza de ver como paleaba terra este rapás.Despois de ter o burato xa feito foille dando a forma e recubriona co bloque e logo coa fibra e todos os detalles, incluida unha pequena cascada .Todo esto poñéndolle un borde de pedra e tal. Por certo, aparte de valer para bañarse tamén valiu no seu momento para acondicionala como pub coa cabina para pinchar e a súa pista de baile correspondente. Foi nunha soada " fiexta fiex" alí celebrada.
E despois veu a lareira para a parrilla, e a mesa e os bancos decorados con pequenas pedras de cores facendo dibuxos de golfiños....e eu que sei que máis cousas...

E por riba fai unhas churrascadas ricas ricas ricas....motivo onte da reunión de uns cuantos colegas ( éramos todos os que estábamos pero non estábamos todos os que somos ) que disfrutamos uns dos outros, da finca , do meu primo e dos cans e dos gatos do meu primo.E por suposto, do churrasco, dos chorizos, das garimbas e do calimocho.

Ainda que marchei cedo porque tiña que madrugar ( debería estar prohibido madrugar. Por ley ) paseino moi ben como é normal co meu primo na churrascada de VILESGÜÉS.

AMOR E PAZ E MESMO SOL PARA TODOS

LOS JUSTICIEROS

2007-07-30T19:25:00.000+01:00

O rock da Costa da Morte está de noraboa. Los Justicieros, de Buño e Malpica, andan pola zona de Bergantiños demostrando que son catro músicos moi bos e que xuntos fan unha banda moi compacta e potente con calidade e que promete moitas alegrías aos que os seguimos de preto. Antonte deron un concertazo no pub A Reserva de Carballo, co local practicamente cheo e con todo o mundo saltando e coreando algúns temas que xa parecen clásicos.Cancións como "Bambino" ou " A John Wayne lo mató una ametralladora" entre outras fan que a próxima grabación da súa primeira maqueta sexa o preludio dun primeiro disco que pode dar moito que falar no panorama nacional. David " Inferniño " ( voz, guitarra, teclado e líder indiscutible do grupo ),Santino ( baixo ), Corleone ( guitarra ) e Torgas Pirracas ( batería ) forman este grupazo.
Hai calidade, hai gañas, hai ilusión, hai talento e hai catro artistazos que ainda por riba son uns tíos de puta madre....polo tanto hai grupazo.

David " Inferniño "

" Inferniño " dándo-o todo.

Agora soio falta un pouquiño de sorte para ter a oportunidade de ir para arriba porque do resto sobra. Dende aquí desexo o millor para este grupo porque sei a ilusión que hai detrás.

AMOR E PAZ E MESMO SOL PARA TODOS

MANU CHAO

2007-07-28T18:05:00.000+01:00

O próximo sábado 4 de Agosto Manu Chao estará en Vigo. E si non hai novidades eu tamén estarei en Vigo. Xa merquei a entrada e estou cheo de ledicia poder voltar a Vigo para ver a este galego nacido en París, pero enamorado da Galiza e máis concretamente da Costa da Morte e ainda máis concretamente de Malpica.
Tiven a sorte de poder estar en tres dos seus concertos con Radio Bemba, en Lalín,en Vilagarcía e en Vigo.
Normalmente os concertos de Manu Chao duran entre tres e catro horas...polo menos aos que fun eu.
Lémbrome do primeiro ao que fun. Bueno , lémbrome dos tres pero o de Lalín foi especial e non soio porque era a primeira vez que o vía, senón porque tiven a gran sorte de poder estar con él un anaco despois de rematar o concerto. Eu fora con amigos de Carballo e tamén de Malpica. María, a da Roda de Malpica, tamén estaba e gracias a ela que xa o coñecía e coñecía tamén á manager conseguíu pasar ao backstage e con ela nos. Cando chegamos algúns dos da banda estaban comendo e bebendo viño e Manu cando nos viu chegar saiu con unha botella de viño en cada man e ofreciunolas como si foramos amigos de toda a vida. Aparte de recibirnos co viño, regalounos tamén un soriso e unhas apertas a cada un de nos. A min persoalmente impresionoume, sobre todo polo sinxelo que é este home. Estivemos un anaco falando con él das cousas da vida e do mundo e compartindo esas botellas de viño. Eu ainda tiven tempo tamén de falar co batería e regaloume unha baqueta que despois me firmaron varios de Radio Bemba e por suposto Manu. E algo que gardo con especial cariño.
Despois de estar alí un bon anaco nos tiñamos que marchar para Carballo, e foi unha pena xa que íamos ir con Manu de marchilla por Lalín. Acostuma a facelo. Onde da un concerto, e se non ten que marchar para outra cidade , comparte a noite coa xente que antes comparteu o concerto con él. A ver que outros artistas fan algo así. Outros que parece que viven nunha burbulla e que nin se acercan a quenes realmente os admiran.
Pero Manu é ao revés. Manu quere estar coa xente sinxela. Que son coma él e que senten o mesmo ca él.
Pouco despois do Prestige ( lembremos "unos hilillos de plastilina" )Manu Chao veu a Malpica a tocar él soio ao mítico Pub A Roda. Foi un día tamén moi fermoso.Despois de rematar o concertillo púxose a pinchar un pouco e estiven outro pouco falando con él.Outro soriso e outra aperta que inxecta enerxía positiva para unha boa tempada.
O sábado, despois de tres anos volvo a velo. De feito, necesito velo.E ainda que non poida falar con él ese día , doume por satisfeito de poder disfrutar e emocionarme por unhas horas de un mundo de colores e sonidos e baile e amor e festa e emocións e reivindicacións e participar dunha manifestación do bo rollo que con moi poucos artistas deste nivel se consegue.
Manu Chao, orgulloso de ser galego pero orgullosos de ser cidadán do mundo. E eu moi orgulloso de ter a oportunidade de coñecerte.
Como dixeches no seu día:

AMOR E PAZ E MESMO SOL PARA TODOS

DIA DA PATRIA GALEGA

2007-07-25T16:47:00.000+01:00

¿Qué din os rumorosos
na costa verdecente
ao raio transparente
do prácido luar?
¿Qué din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben compasado
monótono fungar?

Do teu verdor cinguido
e de benignos astros
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
non des a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogán.

Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
mais sóo os iñorantes
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non nos entenden, non.

Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán;
pois, donde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán.

II FESTIVAL SEREAS E PIRATAS

2007-07-25T14:34:00.000+01:00

Este sábado pasado celebrouse a segunda edición do Festival Sereas e Piratas organizado pola A.C. Rebeldía. O clima acompañou durante toda a tarde na praia de Razo, lugar do festival, e incluso nos regalou un atardecer que auguraba unha boa noite de música en directo. E así foi, porque ainda que o frío apretou, non foi suficiente motivo para quitarlle as gañas de festa e as gañas de vivir uns concertos ao carón desta fermosa praia á xente. Que por certo, sabemos que non tivemos tanta como no Summercase,por exemplo, pero a que tivemos foi a millor.
Franc3s, grupo de Carballo formado por Aberto, María e Patuki foron os encargados de abrir a noite con ese pop-punk tan persoal. Seguro que non van tardar en facerse un nome no panorama nacional. A min persoalmente gustáronme.

Los Justicieros, grupo de Buño e Malpica, liderado por David Inferniño, encargouse de poñerlle as pilas ao cada vez máis público que se achegaba ao escenario. Este grupo, con un directo potente e con un David entregado, deixou claras as súas intencións do que queren nesta historia da música. Outro grupo da zona de Bergantiños que tamén darán que falar por ahí adiante. E senón ao tempo.

The Passadenas, grupo de Pontevedra, punk-rock con un certo estilo Ramones,tamén deixou moi boas sensacións entre o público, que non paraba de bailar.

Delorean, como cabeza de cartel, non defraudaron. Estos rapaces de Zarautz, xa consolidados na escena indie estatal, deron un concertazo facendo que a xente bailara e se divertira con ese rock electrónico e con ese estilo tan persoal que teñen sobre o escenario. A semana anterior estiveran no Summercase, e están en case que todos os festivais importantes de España ( incluido o noso , claro ).

Foi un gran día. Todo transcurriu con normalidade. Houbo bastante xente, toda con ganas de pasalo ben e dende a organización constanos que así foi. Música, praia, sereas e piratas´. Todo mesturado, pócima perfecta.
Dende aquí queremos agradecer a todos a vosa asistencia e esperamos que fora unha gran noite para todos, igual que foi para nos.
Eso sí, esperamos que o ano que ben reservedes esta data para voltar a encontrarnos en Razo e que cada vez sexamos máis SEREAS E PIRATAS.

Tremendo amanecer do domingo.

AMOR E PAZ E MESMO SOL PARA TODOS

CARTA DENDE ANANTAPUR

2007-07-19T16:50:00.000+01:00

Onte recibín unha carta dende moi lonxe. Hai moito tempo que non recibo unha carta, a non ser, claro está, dos chupópteros dos bancos ou publicidades varias. Pero de alguén que me escriba realmente a min pois casi non o lembro. Acostumados como estamos agora aos esemeses e aos imeils ( e-mails para os eruditos ) non deixa de ser unha alegría abrir o buzón e ver o típico sobre dunha carta internacional que veu en avión dende o outro lado do mundo.
Trátase de Pavithra, unha nena da India que cumpre sete anos dentro dun mes e que teño apadriñada a través da Fundación Vicente Ferrer. Cóntame que aprobou o primeiro curso e que agora pasa para segundo.E entre outras cousas dame as gracias por axudarlle a ela máis a súa familia, que pertenecen aos dalits, a casta con menos dereitos e que peor o pasan nesa rexión da India.Si de algo vale a miña pequena aportación para esta nena xa me enche de ledicia.

AMOR E PAZ E MESMO SOL PARA TODOS

FESTIVAL SEREAS E PIRATAS

2007-06-30T17:23:00.000+01:00

Por fin....por fin...por fin...a falta de tres semanas para o Festival Sereas e Piratas o axuntamento decidiu apoiar a organización do mesmo case que a última hora deixándonos pouco tempo para facer o que haxa que facer. Mais nunca é tarde si ao final o resultado é o que desexamos todos, que non é máis que celebrar un día da música que nos gusta nun marco incomparable como é a praia de Razo. A Asociación Cultural Rebeldía, organizadora do festival, anunciou tres dos catro grupos que este ano conformarán o cartel ademáis dos djs que rematarán o festival.
Esta será a 2ª edición, e a organización, desexando dar un pequeno salto de calidade con respecto ao ano pasado, aposta por dous grupos locais , concretamente un de Carballo e outro con compoñentes de Buño e Malpica e por outro de Zarautz xa con un recoñecemento a nivel nacional.

Grupos confirmados:

- FRANC3S ( CARBALLO )

- LOS JUSTICIEROS ( BUÑO E MALIPCA )

- DELOREAN ( ZARAUTZ )

A falta dun cuarto grupo por confirmar. Nos próximos dous ou tres días coñecerase a cuarta banda que acompañará aos tres xa citados.

DATA : 21 DE XULLO

LUGAR : PRAIA DE RAZO - CARBALLO ( A CORUÑA )

ENTRADA DE BALDE

Na espera de que chegue a data quedamos con este video de Delorean.

BLONDE REDHEAD

2007-06-24T17:09:00.000+01:00

Vintatrés segundos
todas as cousas que amamos morrerán
vintatrés maxias
si ti podes cambia a túa vida.

Teu corazón contaminado, teu corazón contaminado
meu amor contaminado, meu amor contaminado
arrepentirse agora
cantas veces
tan longa como a túa vida
cantas veces
o mundo pasará.

Él era amigo meu
él era un fillo de Deus
él era un fillo da pistola
él era un fillo de Deus.

Él era amigo meu
él era un fillo de Deus
él era un fillo da pistola
él era un fillo de Deus.

Vintatrés segundos
en ti eu vexo un cambio
vintatrés maxias
si ti cambias o nome do amor.

Teu corazón loco
meu amor loco
arrepentirse agora
cantas veces
ata que ti desexes
cantas veces
o mundo pasará
cantas veces
ata que ti queiras
cantas veces
o mundo pasará.

Él era amigo meu
él era un fillo de Deus
él era un fillo da pistola
él era un fillo de Deus.

Él era amigo meu
él era un fillo de Deus
él era un fillo da pistola
él era un fillo de Deus.

Vintatrés.

ARDE GALIZA

2007-06-23T18:49:00.000+01:00

Hoxe era o día...o día das cachelas...Hoxe era o día que había que aproveitar para queimar todo o que sobra neste planeta...o que pasa que si o metemos todo non ía parar de arder ata o San Xoán que ben...pero pagaría a pena...
Cada un podría facer unha lista do que queimaría.
Eu non sei que tiraría ao lume ,pero dende logo ao presidente dos iunated esteites e aos seus amigos, incluidos os que teñen bigote, fixo. Serían os primeiros. Máis que nada porque todo iría moito millor no planeta. E toda a xente chunga detrás.
E saltaría por riba para espantar os espíritus malos ( neste caso tería que saltar mogollón de veces porque cos elementos que estarían ardendo pois xa che digo )...
O lume, o descubrimento máis fascinante da humanidade...
Eu me pregunto como serían as festas de San Xoán antes de descubrilo.Menudo aburrimento, supoño. Porque estas festas sen lume non son festas.
Tamén me pregunto si antes de descubrilo a xente andaría queimada como andamos na actualidade. Supoño que non.
En fin, non sei. O que sei e que hoxe vai arder Galiza.
E si teño que arder eu tamén pois que así sexa. Pero que sexa ao teu carón.

O COUREL: PARQUE NATURAL XA

2007-06-05T21:10:00.000+01:00

O Courel é o territorio de maior biodiversidade e xeodiversidade da Galiza. Polos seus valores naturais e culturais foi declarado Espazo Natural en 1989. Está incluido na Rede Natura 2000. Pero isto non abondou para impedir a inmensa desfeita ambiental e cultural, que se está levando a cabo en toda a comarca, con danos irreparables aos veciños, aos ecosistemas fluviais, aos elementos culturais, á paisaxe, á flora, á fauna,...así que aproveitando que hoxe é o día mundial do Medio Ambiente solicito, uníndome a SOS COUREL , o seguinte:

1) Que se declare PARQUE NATURAL O COUREL de inmediato; incluindo, dentro como mínimo, as cuncas íntegras dos ríos Lor Louzara, Selmo, Soldón e Ferreiriño; e que se libre o territorio conformado por todas elas, de todo tipo de impactos e concesións incompatibles, como canteiras, eólicos, centrais hidroeléctricas,...

2) Que se devolva á Rede Natura a superficie da cunca do Lor que se descualificou no 2004, deixándoa fora do Espazo Natural e deixando este territorio partido en dous, impedindo a súa función como o corredor biolóxico que une os Ancares e o Cañón do Sil, tamén dous espazos da Rede Natura.

3) Que se destine ao Parque Natural do Courel, o orzamento suficiente para a dotación de servicios públicos aos veciños, para a total recuperación ambiental e da paisaxe tradicional; para a recuperación de todos os elementos etnográficos, arquitectónicos e da cultura en xeral; e para o Plan de Desenvolvemento Sostible correspondente.

4) Que se habilitan os instrumentos axeitados para que os veciños se impliquen na xestión Parque Natural e para que sexan beneficiarios da creacióndo emprego relacionado coa xestióne conservación deste Espazo.

AMOR E PAZ E MESMO SOL PARA TODOS

PROHIBIDO O ABURRIMENTO

2007-05-30T22:46:00.000+01:00

A verdade é que os zoolóxicos que hai polo mundo adiante son ben raros. Agora os responsables dun que se chama Zoolóxico de Krefeld, cerca da cidade alemana de Colonia, notaron que os seus animais, en concreto os chimpancés, tiñan problemas de saúde. E tamén comportamentos agresivos e de mala ostia....
Pois deberon ter unha reunión ( esta xente sempre ten reunións )e debaterían cales serían os motivos desa mala saúde e agresividade e cales serían os remedios para arreglar tal situación.
Xa sei que estades pensando. Pois non.
Chegaron á conclusión de que estaban así porque se aburrían. Morrían de aburrimento.
Pois nada. Colleron e decidiron contratar unha paiasa para alegrarlles a vida . E os chimpancés, dende que Christina ( así se chama a paiasa ) os fai rir e os divirte coas súas paisadas, milloraron tanto que xa non teñen os arrebatos agresivos,senón todo o contrario. Supoño eu que ata xa empezan eles a contar chistes e todo.
O problema virá cando esta xente dos zoos noten tamén cando os leóns, ou os cocodrilos ou outros animáis morran de aburrimento.
¿ Tamén contratarán os servizos dunha paiasa para curalos ?
E nese caso, ¿ aceptará a paiasa Christina meterse na xaula dos leóns, por exemplo, para facelos rir ?
E supoñendo que acepte, ¿ viralles a risa aos leóns ?
E supoñendo que se rían ¿ reiranse antes o despois de papar a Christina ?
Eu vou estar atento e esperar acontecementos...

AMOR E PAZ E MESMO SOL PARA TODOS

ESE BATE É MEU

2007-05-22T18:25:00.000+01:00

A industria do cine ianqui ten o costume de desvirtuar, falsear, terxiversar e facer da historia o que a eles máis lles apetece. Un deses casos e esa escena mítica da película " O resplandor " na que Nicholson , ao que se lle foi totalmente xa a pinza, persegue a súa muller no hotel.
Por fin, gracias a uns carballeses, temos a oportunidade de saber realmente o que pasou e de ter o diálogo exacto entre estas dúas persoaxes.
Este é o video real e non a paranoia holliwoodiense que sempre fan o que lles da a gana.

CANCIÓN DE AMOR

2007-05-21T17:43:00.000+01:00

Sempre que estou a soas contigo
fasme sentir que estou na casa de novo
sempre que estou a soas contigo
fasme sentir unha persoa completa de novo.

Sempre que estou a soas contigo
fasme sentir xoven de novo
sempre que estou a soas contigo
fasme sentir divertido de novo.

Por moi lonxe que esté sempre te amarei
por moito que viva sempre te amarei
diga o que diga sempre te amarei
sempre te amarei.

Sempre que estou a soas contigo
fasme sentir libre de novo
sempre que estou a soas contigo
fasme sentir inocente de novo.

Por moi lonxe que esté sempre te amarei
por moito que viva sempre te amarei
diga o que diga sempre te amarei
sempre te amarei.

Robert Smith dedicoulla a súa muller, Mary, da que sempre estivo namorado.
Eu dedicocha a ti.

DE QUE COR É O CABALO BRANCO...

2007-05-17T16:16:00.000+01:00

Hai un zoolóxico alá pola China que se chama Xardín Zoolóxico Shenyang. E alí teñen moitos animais ( por iso é un zoolóxico ) aparte dos donos ou responsables. Entre tantos animais tamén teñen un cabalo de cor branca. Pero, oh desgracia, non teñen cebra. E como en todo-los lados sempre hai un listillo, na China, que son mogollón, non ían ser menos. E como querían ter unha cebra só se lles ocurre coller un bote de pintura negra e pintar o cabalo cas raias pertinentes. O cabalo , que ata ese momento vivía tranquilamente, en paz e tranquilidade, de repente converteuse na estrela e atracción do zoo. Eu non sei si a xentiña que vai por alí son tan listillos ou son tontos de todo, pero contan as crónicas que para eles é unha cebra. Ata tal punto que flipan tanto que pagan cinco euriños por quitar unha foto coa cebra ( perdón co cabalo ).
E a todo isto, ao cabalo estou seguro que nin lle consultaron si quería ser unha cebra ou quería seguir sendo un equino.
Eu tamén teño unha idea. Ao chino listillo e amarelo que se lle ocorreu tal cousa, eu preguntaríalle si me deixaba pintalo de verde , xa que tampouco hai marcianos no zoo. ( Recordemos que os chinos son amarelos e os marcianos verdes ). Despois de pintalo , encérrabao nunha xaula e aos turistas que quixeran quitar unha foto co marciano ( perdón ,co chino ) cobrarlle dez euriños, cinco para o cabalo e cinco para min. Como é tan listillo igual ata acepta.
E que dende logo. Dende logo...........
Que culpa terá o cabaliño da estupidez humana....!!!!!!!!!

E VEÑA ROUBAR

2007-05-15T10:26:00.000+01:00

Como se nota a proximidade das eleccións. Canto se parecen aos Mundiais de fútbol. Celébranse cada catro anos e todo dios quere sair na foto. Os políticos fan igual que os futbolistas: falan e falan e non din nada. Polo menos nada que teña un mínimo interés. Pero é gracioso ver como perden o cú por conseguir estar ahí. No poder. Ainda ke sexa de concellal no axuntamento maís pequeno entre os pequenos. Claro, penso eu, debe ser que hasta no máis pequeno aínda quedarán cousas por roubar. Fanme gracia cando debaten ou dan mitins deses ( por certo, noS mitins non sei para que poñen esa xente detrás coas bandeiriñas do partido en cuestión axitándoas enfervorecida , ¿estarán ameazadas ou daranlle un bocadillo de chorizo, e nunca millor dito, para porse alí ? .E que senón non me explico, ainda que eso sí...dame a risa )bueno ao que iba...sempre din o mal que o fixeron os outros e o ben que o van facer eles. Hipócritas, mentirosos, falsos, listillos ( pensan que os demáis somos tontos ), soio lles importa meterse nos axuntamentos para o interés persoal. Para medrar eles e a súa familia ( hasta penso que a súa familia tamén lles importa un güevo ), para beneficiar as súas empresas ou dos amigos. Estamos vendo tódo-los días a estes corruptos como se rin de nos. Din que lles costa traballo chegar a fin de mes. Pero mira ke teñen cara. O que me extraña e que non reaccionemos. Témos asumido que ten que haber ladróns e delincuentes nos cárceres e non axuntamentos. Pois temos que cambiar esto. Xa está ben. Non teñen vergoña ningunha. Con ese sorriso cínico cando prometen e prometen....Toda a puta vida currando par a xentuza coma vós...dades noxo e sodes a escoria da sociedade...
Por certo, fun mercar a uns grandes almacéns unha tixeiras e dixéronme que estaban esgotadas...claro con tantas inauguracións que hai estos días de estradas, museos, edificios que lo flipas, pabillóns, paseos fluviales e demáis vainas normal que se esgotaran....cada politiquillo destes leva unhas no bolsillo da camisa para cortar cintas desas e sair na foto...e o esbirro del levará unhas cuantas de reposto por si acaso...E que por inaugurar ata inauguran cousas que nin empezaron a facer.
Dades pena. Sodes patéticos. E o que é peor: vos da igual. O caso é ter poder e vivir a conta dos demáis.
Como sería o mundo sen esta lacra da humanidade? Habría tanta fame ? Habría tantos nenos e nenas explotados? Habría tantas guerras ? Habría tanto terrorismo ? Habría tanta desigualdade ? Habría tanto riesgo de que revente este planeta ? Habría tanta miseria e tanta destrucción ?
A miña resposta é que todo iría moito millor sen eles. Moito millor.

AMOR E PAZ E MESMO SOL PARA TODOS ( MENOS PARA ELES ).

CHARLOTTE ÁS VECES

2007-05-12T17:52:00.000+01:00

Todas as facianas todas as voces confúndense
convértense nunha faciana convértense nunha voz
prepárate para ir á cama a luz parece brilante
e resplandece sobre brancas paredes
todos os sons de Charlotte ás veces
na noite con Charlotte ás veces
noite tras noite está soia tendida na cama
os seus ollos tan abertos na escuridade
as rúas parecían tan raras parecían tan lonxanas
pero Charlotte non chorou
a xente parecía estar tan preto
xogando a xogos inexpresivos
a xente parecía estar tan preto
outros nomes
ás veces soño onde todos os demáis bailan
ás veces soño
Charlotte ás veces
o trance inexpresivo
ás veces soño tantos nomes distintos
ás veces soño os sons siguen sendo iguais
ás veces soño ela espera abrir os seus ollos velados
sobre un mundo diferente
ven a min princesa asustada
Charlotte ás veces por ese camiño escuro
( ver como o sol se pon unha vez máis )
as bágoas rodaban pola súa faciana
ela choraba e choraba por unha nena
que morrera tantos anos antes...
ás veces soño onde todos os demáis bailan
Charlotte ás veces
ás veces soño os sons siguen sendo iguais
ás veces soño tantos nomes distintos
ás veces soño ás veces soño
Charlotte ás veces chorando por sí mesma
Charlotte ás veces soña unha parede que a rodea
pero é sempre con amor
con tanto amor parece
calquera outra cousa de Charlotte ás veces
tan lonxe nunha caixa de cristal e fermosa
Charlotte ás veces.

OS VENRES EU TAMÉN

2007-05-04T18:25:00.000+01:00

Non me importa si o luns é azul
si o martes é gris e o mércores tamén
xoves non me preocupo de ti
é venres , estou namorado.
Luns,podes facerte a unha veira
martes, mércores rómpenme o corazón
xoves non debería empezar
é venres, estou namorado.

O sábado espera
e o domingo sempre ven tarde
pero o venres nunca dubida...

Non me importa si o luns volve
martes, mércores atacan o corazón
o xoves nunca mira atrás
é venres, estou namorado.

Luns, podes soster túa cabeza
martes, mércores estou na cama
xoves observo as paredes no seu lugar
é venres, estou namorado.

O sábado espera
e o domingo sempre ven tarde
pero o venres nunca dubida...

Vestido ante os teus ollos
é unha maravillosa sorpresa
ver os teus zapatos e o teu espíritu ascender
afora dende o teu ceño
e soio sorrindo co son
e tan impecable como agudo
xirando e xirando ao redor
sempre leva un gran tempo
é tal como unha fermosa vista
verte no medio da noite
non podes nunca conseguir abondo
abondo destas cousas
é venres
e estou namorado.

UN ERRO TENO CALQUERA

2007-05-03T15:11:00.000+01:00

Xente
que non significa nada para ti
móvense a través de ti
igual que a túa respiración
pero ás veces aínda penso en ti
i eu soio quería
soio quería que soubeses...
meu vello amigo...
xúroche que nunca busquei por isto
nunca busquei.
Non me mires así dese xeito
foi un erro honesto
non me mires así dese xeito
foi un erro honesto.
Un erro honesto.

Ás veces
olvídome que ainda estou desperto
fodina e digo estas cousas en voz alta.
Meu vello amigo...
xúroche que nunca busquei por isto
nunca busquei.

Non me mires así dese xeito
foi un erro honesto.
Non me mires asi dese xeito
foi un erro honesto.
Un erro honesto.

Non me mires así dese xeito
foi un erro honesto.
Non me mires asi dese xeito
foi un erro honesto.
Un erro honesto.

POR MOITO QUE BUSQUES

2007-04-30T11:46:00.000+01:00

Eu non che teño a culpa de que che doia a alma
non teño culpa ningunha de que te fumes prata.
Ás veces pregúntome de quen será a pantasma
que che tapou os ollos para que non vexas nada.
Dime onde estiveches nena de cara branca
onde deixaches a túa risa que non está onde estaba.
Todo o que eu teño todo eu cho daba
pero si acabas conmigo vas a ser desgraciada.
Santos que eu che pintei demos téñense que volver
santos que eu che pintei demos téñense que volver.
Eu non son ningún anxo eu non son ningún santo
pero o que estás facendo e que me está matando.
PODES BUSCAR POR TERRA PODES BUSCAR POR AIRE
QUE COMO TE QUIXEN EU NON VAI QUERERTE NINGUÉN.
Santos que eu che pintei demos téñense que volver
Santos que eu che pintei demos téñense que volver
Santos que eu che pintei demos téñense que volver
Santos que eu che pintei demos téñense que volver
Santos que eu che pintei demos téñense que volver
Santos que eu che pintei demos téñense que volver

ACHÉGATE A MIN

2007-04-20T09:57:00.000+01:00

Esperei horas para isto
Enfermei tanto
Desexaría haberme quedado durmido hoxe
Nunca pensei que este día terminaría
Nunca pensei que esta noite podería estar
Tan preto de min

Só intenta ver na escuridade
Só intenta velo funcionar
Sentir o medo antes de estar aquí
Fago que as formas achéguense demasiado
Arrinco os meus ollos
Reteño a respiración
E espero ata tremer

Pero se tivese fe
Entón podería facelo seguro e limpo
Se estivese seguro
De que a miña cabeza na porta era un soño

Esperei horas para isto
Enfermei tanto
Desexaría haberme quedado durmido hoxe
Nunca pensei que este día terminaría
Nunca pensei que esta noite podería estar
Tan preto de min

Pero se tivese a túa cara
Entoces podería facelo seguro e limpo
Se estivese seguro
De que a miña cabeza na porta
Era un soño

ALEGRIAS DO INCENDIO

2007-04-12T15:12:00.000+01:00

Parece que hai un incendio, cada vez que nos xuntamos.
Parece que hai un incendio, cando ti estás ao meu lado,
parece que estou ardendo, cando ti estás ao meu lado,
parece que estou ardendo.

Imos ter que vernos, aínda que estean todos en contra.
Imos ter que vernos, eles téñenche dabondo
e eu bótote de menos,
eles téñenche dabondo e eu bótote de menos.

Isto é para contarche, que aquí te espero,
para dicirche ao oído o que te quero,
para poder dicirche o que te quero,
así que xa o sabes, aquí te espero.

Antes de deixar, xitana, de quererte e adorarte,
antes de deixar, xitana, secáronse os mares
e a luz da mañá,
secáronse os mares e a luz da mañá.

Porque te levo dentro, como á miña vida,
es dona e señora do alma miña.

Que nuble o azul do ceo, pídeme que apague o sol,
que nuble o azul do ceo, pero non me pidas, non,
que esqueza o que te quero,
pero non me pidas, non, que me esqueza do que te quero.

Mira que eres bonita, que guapa eres,
eres a máis bonita das mulleres,
eres a máis bonita das mulleres.
Mira que eres bonita, que guapa eres.

O MONO CHITA

2007-04-11T15:51:00.000+01:00

Chita acaba de cumprir 75 anos. O día 9 de Abril. Casi nada si pensamos que un animal da súa especie vive orredor de 40 anos. Por iso figura tamén no Libro Guinnes dos records como o chimpancé máis lonxevo do mundo.
Jitts, que así se chama realmente, é un macho e non unha femia como dan a entender nas súas películas que fixo con Tarzán onde era coñecida como a mona Chita. Pero xa sabemos a tendencia que teñen os americanos en facer as cousas ao revés ( en xeral, non digo todos, que algún habrá que as faga ao dereito, aínda que supoño que serán poucos ). Que fai falta unha mona para unha película, pois vamos a Africa e traemos a un mono. Que fai falta que haxa paz, pois tiramos bombas. Que fai falta cuidar o medio ambiente, pois talamos todos os bosques. Pois a todo esto e sabe Deus a que máis, sobrevive o mono Chita.
Vive tranquilamente en California pintando cadros e facendo exposicións e vendendo neles para gañarse a vida.
E unha pena que non se lle de por presentarse para presidente dos EE.UU. Ademáis , agora seguro que o tiña máis fácil para saír elexido, xa que logo os cidadáns americanos xa están acostumbrados a ter animáis como presidente. E penso que non é máis salvaxe este que o que teñen agora. E dende logo máis capaz e máis listo xa o ten demostrado.
En fin, que estou cheo de ledicia saber que este chimpancé que tan ben mo fixo pasar nos meus tempos en que vía as películas de Tarzán, esté ben de saúde.
Feliz cumpleanos Chita. Que sigas pintando o mono durante moitos anos máis.
Ah, si les esto considera seriamente a posibilidade de presentarte as eleccións. Polo ben do mundo.

LINDA MARTINI

2007-04-01T18:16:00.000+01:00

Eu quero estar lá
quando tu tiveres de olhar para trás.
Sempre quero ouvir
aquilo que guardaste para dizer no fim.
Eu nao te posso dar
aquilo que nunca tuve de ti,
mas nao te vou negar a visita ás ruinas que deixaste
em min.
Se o nosso amor é um combate
entao que ganhe a melhor parte.
O chao que pisas sou eu.
O nosso amor morreu quem o matou fui eu.

DESEXOS IRREAIS

2007-03-31T18:44:00.000+01:00

Quixese ter ás para poder voar
quixese ser anfibio para vivir no mar
quixese ver as cousas que ninguén ve
quixese que me quixeses para poderte ter.

Quixese coas miñas mans o sol acariciar
quixese cos meus pes sobre o mar poder andar
quixese coas miñas pernas a lúa percorrer
quixese que me quixeses para poderte ver.

Quixese poder as guerras parar
quixese poder as inxusticias cambiar
quixese poder aos nenos do mundo dar de comer
quixese que me quixeses para deixar de morrer.

UN BON DÍA

2007-03-24T16:45:00.000Z

Desperteime casi ás dez e quedeime na cama máis de tres cuartos de hora, e pagou a pena..entrou o sol pola fiestra e brilaron no aire algunhas motas de polvo e saín a fiestra e facía unha estupenda mañán.
Baixei ao bar para almorzar e leín no Marca que se mancou o niñato....non me lembrei de ti ata pasado un bon anaco...
Logo viñeron estos por aquí e baixamos a tomar unhas cañas e me reín con eles.
Estiven durmindo ata as seis e despois leín uns tebeos de Spiderman, que casi non lembraba e saín da cama, puxen a tele e había un partido e Mendieta marcou un gol realmente increible e púxenme triste no momento xusto antes de irme.
Quedei de novo ás dez e baixei na moto ata os bares de sempre,onde quedaba contigo e non facía nada de frío.
Estiven con Erik ata as seis e nos metemos catro millóns de raias e non volvín pensar en ti ata que cheguei a casa e xa non puiden durmir coma sempre me pasa.

AS PALABRAS DO DEUS MAR

2007-03-20T18:06:00.000Z

Hoxe despois de comer iba descansar un pouco pola tarde...ver unha película ou algo parecido, pero nese momento sentín que algo me chamaba...de repente na miña cabeza apareciu a praia de Razo e sentín a necesidade repentina de que tiña que ir ata alí.

Cando cheguei notei que O Mar estaba moi cabreado...estaba tan enfadado que botaba espuma pola boca...

Púxenme diante del. O Vento soplaba con moita forza. Miroume aos ollos e comenzou a falarme. Díxome que todos os deuses da Natureza tiveran unha reunión e que o elexiran a Él para transmitir o falado.
-Hoxe reunímonos o Deus Vento, a Deusa Chuvia, o Deus dos Glaciares, o Deus dos Bosques e dos Ríos, a Deusa da Capa de Ozono, o Deus do Sol, a Deusa da Lúa e outros Deuses da Natureza máis Eu. E estamos fartos. Fartos de vos.

A pesar do vento que facía eu estaba inmóvil. Non quería enfadalo máis do que xa estaba. Eu soio escoitaba.
-Despois de analizar a situación de como estamos cada un, chegamos a conclusión de que nos queda moi pouquiño tempo de aguante. De momento estamos avisando de un en un...que si un dia a Deusa Chuvia inúndavos, que si outro o Deus Vento arráncavos o que encontra ao seu paso, que de repente o Deus dos Glaciares se lle derrite unha perna, que si o Deus do Sol quenta de máis... eu calquera día non paro nos acantilados e pápovos a todos...¡¡ A ver si deste xeito vos enterades dunha vez !!

-¿Pero non vedes que estades acabando coa batería do Planeta? Co ben que podíades vivir aquí e resulta que o estades destrozando todo..PARECE MENTIRA...
A nosa decisión foi a seguinte:
Si non vemos un cambio na vosa actitude contra Nos, daquela acabouse o de avisar de un en un e vamos avisar todos xuntos. Pero sin previo aviso. Despois non digades que non avisamos...

Empezouse a retirar mentras eu seguía mirando para ÉL mentras pensaba: " Non te preocupes Deus Mar. Eu farei o que esté na miña man para cambiar esto. E vou empezar por dicirlle ao mundo o que ti me dixeches."

E dito queda...

MEU : VERSIÓN DE PSYCHO KILLER

2007-03-19T16:20:00.000Z

NOITE DE CONCERTO NA RESERVA

2007-03-18T18:03:00.000Z

Onte poidemos disfrutar dun concertazo no PUB A RESERVA dun grupazo da Coruña. Si chegan a ser británicos ou canadienses, que agora están moito de moda, estarían nas portadas das millores revistas de música. Chámanse MEU. Dende logo,para min, do millor da música indie do momento.

Despois da saída amistosa do batería Ramón Saleta ( ex Elephant Band ), un rapaz collíu as baquetas con soio 20 anos que por certo cumpría onte. Soio leva tres semanas co grupo e parecía que levaba toda a vida.

Ademáis de facer un repaso ao disco que teñen editado ( What`s up ) tocaron temas novos que fan que estemos desexando que saquen pronto un segundo traballo.

Momento de locura de Nacho Mora...un fenómeno...

Aparte dos temazos propios se permiten o luxo de versionar cancións míticas de grupos míticos como Psycho Killer dos Talking Heads. Apoteósico final con esta versión.

CAMELLE...COSTA DA MORTE

2007-03-17T18:15:00.000Z

Camelle, visto dende o camiño que vai para o Cemiterio dos Ingleses...
En plena Costa da Morte, non se sabe onde remata o mar e empeza o ceo...

A PEGADA DE MAN

2007-03-15T16:04:00.000Z

Hai uns días estiven en Camelle e fun ver o que nos deixou Man. Xa pasara tempo dende a última vez que me achegara ata alí. O que fora a súa casa está caendo pouco a pouco. A xente segue visitando ese lugar que Man foi transformando dende que chegara a nosa Galiza. As formas circulares aprecianse mires para onde mires. O que non se aprecia pero nada de nada son os cento vinte mil euriños que Man deixou para que cuidaran do que con tanto traballo foi construindo e que tanta xente levou a Camelle. E segue levando.
O seu espíritu por alí anda. Nunca esquecerei a mirada chea de paz que un día cruzou conmigo.

Espero que non deixen que esto desaparezca.

Espero que non teñan tanta cara.
Espero que teñan respeto por Man.

NOITE DE CONCERTO NO SILFO

2007-03-11T22:33:00.000Z

Onte houbo pop do bo no PUB SILFO. A pena é que non houbera un pouquiño máis de xente, pero, para ser sábado en Carballo aínda non estivo mal. Chámanse TACHENKO .

BAILANDO NO MEU PETO

2007-03-08T09:46:00.000Z

Escollo unha eternidade de esto
como anxos caendo
o mundo desaparece
ríndose no lume.
¿ É sempre así ?
Carne e sangue e o primeiro bico
as primeiras cores
o primeiro bico.

Retorcémonos baixo unha luz vermella
sorriso vudú
xemelos siameses
unha rapaza na ventana mírame durante unha hora
logo todo desármase
roto no meu interior
desármase.

As paredes e o teito móvense no tempo
empuxa unha culleriña dentro das miñas mans
lentamente subindo as escaleiras
e dentro da habitación.
¿ É sempre así ?

Bailando no meu peto
gusanos comen a miña pel
ela brila e crece
cos brazos extendidos
as súas pernas en torno a min...

Pola mañán chorei

Déixame morrer
non lembrarás a miña voz
marchei e envellecín
ti nunca falas
nos nunca sorrimos
berro, non eres nada
xa non te preciso
non eres nada.

Marchítase e xira...
marchita e xira...
berro con forza
¡ Todos morremos !
Ríndonos dentro do lume...

¿ É sempre así ?

HAICHE MOITO ARTISTA

2007-02-28T16:14:00.000Z

Nesta pasada edición do Arte Contempóraneo ( ARCO )celebrado a mediados deste mes de Febreiro en Madrid houbo un acontecemento que, dende logo, e con todos os respectos , dame a risa. E por outro lado reafírmame na miña opinión sobre o arte abstracto. Perdón, sobre o abstracto, porque de arte non ten nada. Porque vamos a ver, un pintor ou escultor ou o que sexa, un día de punto dáselle por coller un lenzo ou unha pedra e ponse a facer unha desfeita cos materiais utilizados e unha vez rematado din que o fixeron baixo un estado tal ou cual e bla bla bla....e por enriba si son famosos ou se expoñen en certos museos esas " obras " collen un valor de miles e miles de euriños que eu, dende a miña ignorancia, non chego a entender.
Aínda que os yuppies, que tamén son bastante abstractos e que parece que están uns escalóns mais arriba ca o resto da peña, sí entenden e sinten o que o " artista " quere transmitir.
Unha periodista conseguíu pasar e colgar un cuadro pintado por nenos de tres e catro anos nunha escola. Puxéronlles un lenzo e unhas pinturas e déronlle carta branca para que fixeran o que lles dera a gana. E vaia si o fixeron. Crearon unha obra de arte abstracto que para sí quixeran os grandes da historia.
Unha vez colgado na exposición de ARCO nun oco que a periodista encontrou por alí, e sin que ninguén dos visitantes soupera a quen pertencía, empezou a preguntar aos que se paraban a admirar maravillados semellante pedazo de "obra de arte".
Unha das preguntas era :
-¿ Qué pensa vostede que quere transmitir o artista con este cuadro ?
E claro , as respostas dos yuppies aínda teñen máis arte que o propio cuadro:
-Pues para mi, el artista en el momento de crear esta obra estaba en un momento de desesperación y angustia y bla bla bla...
-Pues para mi tiene una clara carga erótica reflejada en bla bla bla...
-Pues para mi se distingue claramente un paisaje vegetal porque bla bla bla...
Imaxínome á periodista partíndose da risa porque bueno...non ten xeito...
Menos mal que un rapaz xoven que pasaba por alí dixo que ese cuadro tiña pinta de que fora pintado por nenos pequenos. Imaxínome os xestos de desprecio dos "entendidos yuppies" hacia o rapaz pola súa ignorancia artística...
Aos yuppies tamén lles parecía barato cando lle dicían que estaba valorado en 15.000 euriños...Pois si algún lee esto, aínda que o dubido, que me pida a min que lle faga arte abstracto, que llo fago máis barato e ademáis ao momento.
Vou ver si me poño en contacto cos rapaciños estes e chegamos a un acordo para facer unha producción en cadea e forrarnos a conta destes que tanto entenden...
Como dixen antes, non paro de rir. Eso sí, con tódolos respectos...

SOIO PORQUE O SINTAS...

2007-02-26T17:05:00.000Z

Nunha oscuridade absoluta vou paseando na túa paisaxe
ramas rotas tropézanme mentras falo
soio porque o sintas non significa que esté ahí.
soio porque o sintas non significa que esté ahí.
Sempre hai unha serea cantándoche hacia o naufraxio
non extendas a man, non extendas a man.
Navega lonxe destas rochas,
seríamos unha desfeita en dúas pernas
non extendas a man, non extendas a man.
Soio porque o sintas non significa que esté ahí.( Hai alguén no teu hombro )
Soio porque o sintas non significa que esté ahí.
¡ Ahí ! ¡ Ahí !

¿ Por qué tan verde e solitaria ?
Solitaria...
Solitaria...

O ceo envioute a min
a min...
a min...

Somos accidentes a punto de pasar...
Somos accidentes a punto de pasar...

GALIZA CALIDADE

2007-02-22T15:34:00.000Z

Certo é que aínda non estamos en tempo de verán para falar de praias e menos para ir a elas. Polo menos a tomar o solei ou a pegarse un baño. Pero despois do que leín un día destes pasados no xornal inglés The Guardian xa me empeza a apetecer ir a praia. E, ademáis, quero ir á millor praia do mundo mundial. Unha praia que no seu momento fora guarida de piratas, a ver si teño sorte e atopo un tesouro. E que a cor das augas sexan de azul turquesa. E que a súa area sexa branca e fina para poder arrebolarme por alí...E que sexa unha praia tranquila para que ninguén me rompa a cabeza con paranoias personais...Pero para ir a unha praia así vou ter que cruzar o Atlántico ata o Caribe, ou ata Colombia, ou ata o Brasil...ou ir ata Filipinas...ou ata Tanzania...ou ata Australia....ou...
Pois vai ser que non...que non teño que ir tan lonxe, que según o xornal inglés a millor praia do mundo mundial e a que ten todas esas cousas que eu quero e moitas máis...non está en ningún deses lugares...que vai ser que está aquí, na nosa Galiza.
E coñecida pola Praia das Rodas e pertence as Illas Cíes...Así que mira que ben...nin teño que coller avións nin estar un día ou dous enteiros de viaxe para chegar a ela...con medio día de viaxe tranquiliña e poucos cartiños xa tou nela...E o bo que ten ser Galego e vivir na Galiza...que non fai falta mirar tan lonxe para atopar as millores cousas do mundo...sexa o que sexa...témolas pegadas a nos...e nin conta nos damos...

LUNS DE ENTROIDO

2007-02-20T14:11:00.000Z

O entroido é o que ten, que persoaxes tan diferentes , inquietantes, demoníacas,entrañables, simpáticas e extrañas mestúranse nos locais e na vida destos días...ver o Demo visítándonos entre Mimos,Mafiosos,Geishas,Toreros e Moscas,entre outros moitos é esperanzador...é unha clara proba de que si se quere podemos todos,sexamos como sexamos, vivir en paz e armonía e levarnos ben que é como ten que ser...En algúns lugares do Planeta Terra xa podían estar todo o ano de entroido...
Dende a cabina do picadiscos do COSMIC POP CLUB...

...geishas increibles...

...toreros ou banderilleiros...

...gangster compartindo copa con líder da resistencia francesa...

...ganster con clase...

...demo bonachón...

...demo que mete medo...

...mimo...

...e extrañas moscas...

VENRES DE ENTROIDO

2007-02-17T17:17:00.000Z

Como cada ano no entroido, a xente exprime a súa imaxinación para que o seu disfraz sexa o máis divertido, ou o máis espectacular, ou o que trata dun tema de actualidade, ou do que sexa...mais hai tradicións que se están perdendo...Onte no COSMIC POP CLUB e no PUB SILFO poidemos ver un pouco de todo....

...unha vaca leiteira...

...unha tremenda de transexual e unha india...

...de bandeira da nosa Galiza...

...de palestinos reivindicativos...

...de músicos...

...de Marilyn Manson...

...de fermosa rapaza dos anos vinte mirando para dúas visitantes cósmicas...

...de bonita xitaniña...

...e de líder de grupo pop da nova movida británica...

Pero o que o botei de menos foi ver ese típico disfraz, ese ao que sempre había que recurrir cando non había outra cousa...ese mono azul cunha careta dun monstruo ( tanto podían ser do monstruo de Palomares coma de calquera outro ). Por iso dicía ao principio que se están perdendo as tradicións.
Aínda que manteño a esperanza de velo no que queda de entroido.

SEMPRE Á TÚA BEIRA

2007-02-14T10:33:00.000Z

Sorpresa, algunha vez
estaremos pretiño
sorpresa, algunha vez
estaremos pretiño.
Algunha vez sorprendereite
estarei preto
algunha vez sorprendereite
estarei preto
cando estés deprimida.

SEXTO E SEPTIMO DIA EN BERLIN

2007-02-11T20:54:00.000Z

O luns andivemos buscando unha tenda de roupa de segunda man chamada Garage, que a vende ao kilo. A 13´99 euriños o kilo. Tiñamos a dirección, e cando no hostal preguntamos por onde quedaba, a recepcionista marcounos no mapa a zona onde tiñamos que ir. E para alí nos fomos. O tempo seguía chungo e, aínda que o temporal que tiveramos os días anteriores xa marchara, de vez en cando chovía e o facía moito frío. De camiño atopámonos con esta igrexa. Esta sí que é unha igrexa guapa e non a de Carballo.

Cando chegamos pronto encontramos a rúa, pero non había rastro da tenda.Estivemos buscando e buscando, incluso en distintas rúas a que nos tiñamos anotada e nada. Parecíanos imposible. Ata que nun momento dado, preguntamos a un rapaz que pillamos por alí, e díxonos que estábamos no sitio equivocado. A rúa máis a tenda que buscábamos estaban noutra parte da cidade. Cerca de Nollendorfplatz,que estaba ao norte do hostal, e a nos mandáronnos ao sur. O despiste foi debido a que o sitio a onde nos enviou a rapaza do hostal tamén se chamaba igual que a onde queríamos ir realmente. Xa eran cerca das oito da tarde, polo que decidimos deixalo para o día seguinte, e como tiñamos que madrugar, xa ke as dez deixábamos o hostal,fomos descansar.
Como o martes íamos ir para o aeroporto sobre as nove da noite, pedímoslle á xentiña do hostal se podíamos deixar alí as maletas para así aproveitar o día sen cargar con elas e dar unha última volta por Berlín. E así foi. Marchamos para Nollendorfplatz, e ao pouco xa atopamos a tenda,pero aínda estaba pechada. Aproveitamos e fomos dar unha volta por unha calle comercial para ver si comprábamos algunhas cousiñas. Máis tarde fomos ata Garage. As referencias que tiñamos desta tenda eran que había roupa a mazo, guapa, onde escoller e bla bla bla...Ou fomos nunha época baixa ou non é tanta historia como din. Sí había bastante roupa, pero a maioría feita polvo. Eu esperábame outra cousa. Sabendo que era así non perdía tanto tempo buscando por ela o día anterior. Pero son cousas que pasan.Marchamos sen mercar nada.Estivemos facendo tempo tomando unhas últimas cervexas en Berlín e cando foi hora voltamos ao hostal polas cousas e marchamos para o aeroporto deixando Berlín atrás.

Algún día espero voltar e disfrutarte como te disfrutei nesta ocasión,pero sen temporal e en primaveira.

BERLIN CIDADE QUE NON ESQUECE
BERLIN CIDADE PARA NON ESQUECER

FE

2007-02-08T18:57:00.000Z

Cólleme si me caigo
estou perdendo pe
non podo seguir así
e cada vez
que me vou
perdo outro xogo a cegas
a idea da perfección retenme
de súpeto véxote cambiar
todo á vez
o mesmo
pero a montaña non se move...

Viólame coma un neno
bautizado en sangue
pintado como un santo descoñecido
soio fica a espranza...
A túa voz está morta
e vella
e sempre valeira
confía en min nos anos que se van pechando
os momentos perfectos espérannos...
si soio puidéramos quedarnos
por favor
dime as palabras xustas
ou chorarei como un Pierrot
e estás
para sempre perdida no medio dun xentío feliz

Ninguén levanta as mans
ninguén levanta os ollos
xustificándose con palabras valeiras
a festa mellora por momentos...

Marchei soio
sen nada máis
que a fé.

QUINTO DIA EN BERLIN

2007-02-08T14:23:00.000Z

O domingo tamén nos levantamos casi de noite xa que nos metemos na cama casi de día. O tempo, igual que os días anteriores, estaba chunguísimo. Collemos o metro e despois de comer en calquera lado por alí, fomos para Berlín Este. Baixamos na estación de Alexplatz e cando saímos á rúa a verdade que collemos un agobio que nin falábamos. Xa era noite ( serían as cinco e cuarto ),facía tanto aire e facía tanto, tanto, tanto frío que si tiveramos o avión alí aparcado nos pirábamos para Brasil ou para onde fora pero sin pensalo. Pero como non tiñamos o avión alí pois tivemos que tirar para diante. Estivemos camiñando por rúas nas que aínda a diferencia co Berlín Oeste son notables.

Tamén nos adentramos nun calexón onde nos atopamos sen querer cun museo adicado á xoven xudía Anne Frank...

Despois de saborear certos sentimentos que dificilmente poido describir, fomos saborear unhas cervexas ( como non ) aos cafés desta zona. Cafés bohemios, con pouca luz pero con moita vida e moi interesantes. O tempo neles parece deterse mentras observas e pensas cantas historias de amor, de odio ou de recelos acontecerían neles en tempos pasados.
Despois fomos na busca da rúa Oranienburger strasse, xa que alí está o Café Zapata, mítica casa okupa, onde na actualidade e un edificio aberto a todo tipo de cultura alternativa, dende concertos tódolos días ata exposicións de pintura ou outras actividades alternativas...Despois dun bo anaco e dunha boa cea chegamos ao Zapata.
Como xa dixen antes, hai concertos a diario, e o domingo no ía ser menos. Para entrar houbo que pagar dez euriños cada un e, unha vez dentro as cervexas costaban dous e medio. Estaban tocando nese intre un grupo chamado Pinboys. Eran os teloneros de One Fine Day, grupos punks e que non estaban mal.

Despois das sensacións descritas ao principio cando saímos do metro, nese momento do Zapata eu estaba moi ben. Os concertos, o ambiente, as cervexas, a casa okupa, a xente, a historia do lugar...todo iso facíame sentir ben...De vez en cando llo comentaba ao Planeta e él contestábame que moi ben, pero que agora todo iso era un negocio dos que se aproveitaban uns cuantos. Eu non vía así e mantivemos unha discusión algo durilla co tema. Sempre é interesante que sitios así existan, pois fomentan o movemento cultural alternativo sexa cal sexa... Foi o único desencontro en toda a viaxe...

Marchamos do Zapata sobre as dúas da mañán e como non había metro fomos andando ata o hostal. Ese día andivemos o que non está nos escritos..ás veces teño pesadelas nas que me parece que ainda estou andando hacia o hostal...

CUARTO DIA EN BERLIN

2007-02-06T15:44:00.000Z

Despois da noite do venres, da que chegamos algo perxudicados ao hostal, o sábado levantámonos algo tarde. Durmir hai que durmir. Cando fomos espabilando, empezamos a mirar posibles zonas para ir a movela esa noite. E nos decidimos por Kreuzberg, un barrio relativamente preto de Schöneberg. É un dos sitios máis famosos pola súa vida nocturna, e ó mesmo tempo máis perigosos, ainda que nós non vimos nada de perigo.
Fomos cear algo ó chegar e coma sempre bastante barato. Despois, coma cada día , nos puxemos a explorar as rúas buscando onde estivera a movida. E atopamos unha rúa onde había uns cuantos pubs....primeiro tomamos unhas cervexas nunha especie de taberna-cervexería-pub , típico sitio onde tomar as primeiras. Alí tamén lla aplicamos. E logo fomos a un pub chamado Franken, o cal tiña como logotipo un bulldog punki agarrado a unha xerra de cervexa...punki punki...tanto a decoración como a clientela que alí paraba tiñan unha estética que daba gusto estar alí...escoitando boa música e tomando cervexas a dous euriños...Despois de beber unhas cuantas seguimos a ruta e fomos entrando nos que atopábamos. Casi todos son moi orixináis e con boa música. Hai que dar outra voltiña por alí outro día, agora que xa coñecemos algo, xa que me parece que ten que haber unha movida nocturna moi interesante. Foi pasando a noite e, xa preto das seis da mañán , fomos indo para a estación do metro para ir durmir.
No metro e a esas horas da mañán, case que todo o mundo que viaxábamos tiñamos a vista torcida das cervexas e tal e tal....Nunha das paradas que fixo, entrou no noso vagón un tío que parecía saído dalgunha película de vikingos ou algo así...a pinta é indescriptible, pero traía consigo un corno campal que lle facía de vaso para beber a cervexa...Tamén levaba unha maza nas costas que a sacou e puxo diante del como si viñera da batalla..Nos flipábamos...incluso chegamos a pensar que nos meteran algo raro nas cervexas..Así fomos chegando á nosa parada e nun pouco xa estábamos no hostal durmindo.
Deste día tampouco hai fotos. E tamén millor que non as haxa...

IRMÁN EUROPA

2007-02-06T13:09:00.000Z

Richard Butler e os Psychedelic Furs cantándolle á vella Europa...

TERCEIRO DIA EN BERLIN ( pola noite )

2007-02-03T17:09:00.000Z

Descansamos e durmimos un pouco, que nos facía boa falla e, despois dunha ducha que tampouco veu nada mal, saímos do hostal.Pensamos que sería boa idea coñecer a noite do noso barrio,Schöneberg, xa que tiñamos entendido que había tabernas e pubs moi interesantes. Así que para esa zona nos diriximos,sempre co mal tempo de acompañante. Ceamos algo por alí, aínda que non lembro o qué. O que sí lembro
e que salchichas non foron. Despois atopamos un pub que se chama Nachbar e entramos. Serían as oito e media ou nove. Había ambientillo . Todo o mundo estaba bebendo cócteles pero nos íamos ao noso rollito e pedimos uns garimbóns ricos ricos. E que a cervexa alí está moi boa. A nosa Estrella Galicia gústame moito, pero as cousas son como son e a cervexa alemana ten unha duda de carallo. Alí botamos un bo anaco, xa que aquelo foise animando máis e aparte estábase quentiño. Estaba picando discos un rapaz de color e a verdade que moi ben. Picaba con vinilos e a música era oitenteira. Ademáis facía unhas mezclas que non estaban nada mal. O Planeta estivo a punto de facerlle unha oferta para traelo a pinchar ao Cosmic Pop Club como dj residente. Nese momento eu recordeille que , non é por nada, pero que téndome a min non sei para que quería outro picadiscos. Daquela desistiu .Neso chamoume Lupe dende Carballo un pouco alarmada pregúntandome si estábamos ben, xa que acababa de ver as novas no telexornal que dicían que Europa e concretamente Berlín estaba sendo azotada por un temporal campal. Foi cando nos demos conta de que efectivamente non era normal tanto mal tempo que tivéramos e ainda tiñamos esos días. Marchamos e fomos buscar unha rúa na que estaban outros dous pubs dos que oíramos falar. Axiña os atopamos e primeiro fomos a un que se chama Mister Hu, un pub pequeno que estaba tamén bastante ben. Alí tomamos unhas copas. Por certo, os precios tanto das cervexas como das copas son sorprendentemente baratos. O mesmo que comer ou tomar uns cafés. Berlín é unha cidade máis asequible nese sentido do que eu pensaba. Despois de tomar un par delas fomos ata o Café M. Deste bar cóntase que si non podes aguantar o volume tan alto da música rock que podes saír para a terraza e tomar alí as copas. Nin música rock nin volumen alto. Había un bo rollito, pero nada máis. Alí foi onde o Planeta se soltou por fin cos idiomas e, aproveitando que fun ao servicio tratou co camarero a conta. O meu colega non lle entendía nin papa, pero o camarero a él suponse que sí cando escoito que lle dicía o Planeta: " Güí güí, a tutiplé ". Sorprendentemente o paisano cobrounos todo e ata pensamos que nos invitou a unha volta. Foi este camarero, moi simpático él,quen nos mandou ao Habana despois de preguntarlle por algún outro pub de música rocanrolera. Cando chegamos alí nos atopamos cunha discoteca de dous pisos onde , como xa o nome indica, era de música hispana ou latina, para xente hispana ou latina.Estivemos dentro un pouco tomando unha copa, pero como non era o noso rollito nos piramos para o hostal. Non vou contar como foi o camiño de volta andando polas calles de Berlín ás cinco da mañán porque iso queda para nós. E que non se pode contar. Tampouco hai fotos desta noite. Que nos saibamos. E, dende logo, millor que non as haxa.

NON TE DERRUMBES

2007-02-03T15:57:00.000Z

¡ Non te derrumbes ! ¡ Non te derrumbes !
Soio nunha habitación na que xa estiven antes
siluetas no corredor, estou correndo cara á porta
estou fora no precipicio, pero aínda non fun derrotado
escoito o meu nome por encima de todo
¡ Mark ! ¡ Mark ! Por encima de todo
¡ Non te derrumbes !

Nesta alucinación nada é familiar
nada parece ter lóxica
vexo caras onde non debería haber caras
ninguén sabe certo o que traerá o mañán
así que non caigas meu amigo
este pesadelo non ten fin.

Escondéndose nunha habitación que se está tiñendo de vermello
o lugar existe soio na túa cabeza
e a orixe dos teus medos nos pliegues dun vestido
un vestido de muller ¿ Cómo cheguei a afogarme neste desorden ?
Este puto desorden.

Non te derrumbes nesta alucinación
nada é familiar, nada parece ter lóxica
vexo caras onde non debería haber caras
ninguén sabe certo o que traerá o mañán.
Non te derrumbes
sei que estás contra a parede
pero este ruidoso silencio non nos devorará por completo
nesta alucinación nada é familiar.
Algo alterou a lóxica das cousas.

A CONTA ATRÁS

2007-02-01T21:39:00.001Z

TERCEIRO DIA EN BERLIN ( pola tarde )

2007-01-31T14:55:00.000Z

Ás doce e pico marchamos da Potsdamer e puxemos rumbo á parte este. Íamos ir no metro ata Alexanderplatz, situada no centro de Berlín e corazón do Berlín Oriental. Pero, milagrosamente , o sol aparecíu e unhas raiolas quixeron acompañarnos mentras íamos camiñando hacia a Porta de Brandenburgo. Cada un de nos levaba cadanseu emepetrés. O Planetita levaba unha banda sonora integramente composta por grupos españois, entre eles Tarántula, Metro , Parálisis Permanente; eu levei como banda sonora ao Sr. Chinarro, The Cure e Joy Division. Ao pouca distancia da Potsdamer xa nos atopamos co muro...nese momento ía escoitando a Joy Division ( qué millor grupo para ese paseo ). Míralo e pregúntaste: " ¿ así que ti eres parte dese muro do que tanto oín falar e que separou tantos anos a tanta xente?"

Aínda que o parezca, non é un oficial da Stasi, senón que é o Planeta retratándose diante do muro.
Seguimos andando e ó lonxe xa aparecía o Reichstag, actual sede do Parlamento alemán.

Pero de pronto atopámonos coa tremenda homenaxe que os berlineses quixeron facer ao exterminio dos xudíos. Construido no mesmo centro da cidade, o Memorial do Holocausto consta de 2711 bloques de pedra de diferentes tamaños cun peso medio de oito toneladas. Forman unha especie de laberinto xa que a medida que vas entrando nel máis altas son as pedras e chega un momento que casi non sabes onde estás. É impresionante.

Pretiño xa está a Porta de Brandenburgo. Aparte da historia que ten, como o roubo da cuadriga que a corona por parte de Napoleón, que a levou para París e a súa posterior recuperación, o que máis me emocionou ó vela foi pensar na tremenda de festa que deberon facer os berlineses aquí tras a caída do muro. ¿ Alguén se pode imaxinar como sería ? Emoción, bágoas, risas, apertas entre amigos ou familiares que durante casi trinta anos estiveron separadas por culpa duns colgaos que se lles dou por facer unha parede como si alí acabara o mundo...o peor e que non damos aprendido e aínda seguen construindo muros....

A cervexa que deberon beber aquí...non o podo nin imaxinar, porque estes alemáns todo o que fan fano ao grande.

Logo xa chegamos ao Reichstag...

Todo o mundo facendo cola para subir á cúpula, que disque flipas coas vistas e non sei que máis...pero nos xa tiñamos sede e preferimos ir tomar unhas cerveciñas que xa estaba ben de turisteo e xa nos fomos adentrando no Berlín Este e entre garimba e garimba fomos chegando a Alexplatz...xa preto da noite porque antes das cinco pouco día quedaba...e aínda se nota a diferencia dun lado ao outro despois de tanto tempo sen muro...de feito ainda hai marcas da guerra nas paredes de certos edificios...

Despois da dar unha voltiña por ela e subir a torre de televisión ( a máis alta de Europa )que está no mesmo centro da plaza e ver Berlín dende uns douscentos metros de altura fomos de retirada para o hostal a descansar un pouco xa que aínda quedaba toda a noite.

Pero esa é outra historia.

TERCEIRO DIA EN BERLIN ( pola mañán )

2007-01-30T17:29:00.000Z

O venres madrugamos de novo e entre varias opcións escollemos empezar o día visitando Potsdamer Platz. Saímos de novo do hostal co tempo en contra, pero con tóda-las gañas de descubrir sitios e cousas novas. Fomos chovendo de novo para a nosa U-Bahn de Rathaus Schöneberg ata Nollendorfplatz. Alí deixamos a liña U4 e montamos na U2 e despois de catro paradas chegamos á Potsdamer. Sinceramente o que fixeron nesa praza e en toda esa zona é impresionante, xa que este lugar,como tantos outros, tamén quedou totalmente destruido nos bombardeos dos aliados. Nesta praza, na que dende o século dazanove se desenrolou unha grande actividade comercial e cultural, instalouse o primeiro semáforo de Europa alá polo 1924. Ata a caída do muro non se restaurou esta zona e nunha década fixeron un centro de comercio e de ocio con edificios futuristas onde destaca o Sony Center. Aínda que eu gosto máis do pasado que do futuro teño que recoñecer que flipamos vendo o que alí montaron. Na actualidade celébrase a famosa Berlinale nesta plaza. Tamén hai unha réplica do semáforo.
Nos, claro, pasámolo en vermello. E que senón non ten chiste. E pretiño dalí hai outra pequena praza adicada a Marlene Dietrich. E por alí andivemos pola mañán, entre cafés e prontiño xa unhas cerveciñas...máis que nada por tomar cousas típicas da Alemania, porque salchichas nin a primeira. Para a tarde quedaba o máis emocionante. Polo menos para min.

SEGUNDO DIA EN BERLIN

2007-01-29T12:39:00.000Z

Erguémonos sobre as oito da mañán e despois dunha boa ducha baixamos a desaiunar ao comedor do hostal. Mirar pola ventana para afora non era moi alentador para sair a patear as rúas . Entre o que chovía, o vento que facía e o frío que se adiviñaba dende o comedor, daban gañas de subir para a habitación e meterse na cama outra vez. Pero nos dixemos :" ¿ Cooomo ? Somos da Costa da Morte. Vamos pasear por Berlín,chova ou quente o sol." E así foi. Saímos do hostal e fixemos un recoñecemento do noso barrio. Menuda molladura nos pillamos.Fomos para o metro e decidimos ir a dar unha volta a Kurfürstendamm (os berlineses chámana Ku'damm ), unha das avenidas principais da cidade.Saímos na U-Bahn de Zoologischer Garten e dende alí fomos ver as ruinas da igrexa Kaiser Wilhelm, que foi bombardeada durante a II Gerra Mundial polos aliados na chamada Batalla de Berlín, e que popularmente coñécese pola Igrexa da Lembranza.Os berlineses decidiron manter as ruinas para non esquecer e construir outra igrexa ao lado.Paga a pena ir a vela.Ainda que chova.

Seguimos o noso paseo e fomos baixando pola famosa avenida Ku'damm. Ainda que agora mantén todo o seu esplendor, foi nos anos vinte e trinta cando alcanzou o seu punto máximo gracias aos cafés,cabarets,casas de baile e teatros . Hoxe é unha gran avenida comercial onde exclusivas tendas e outras non tan exclusivas comparten espacio entre grandes, impresionantes e fermosas casas que dan unha idea do nivel que houbo por aquí. Andivémola toda entre cerveciñas , comendo algo e cerveciñas. O tempo non nos dou moita tregua.Xa íamos algo cansos e, despois de cear algo decidimos ir para o hostal. Alí ainda fixemos algo de festa...¡¡¡ que boa está a cervexa !!!...

PEQUENO DE MÁIS, TARDE DE MÁIS

2007-01-28T17:47:00.000Z

ONDE ESTÁ MIÑA MENTE?

2007-01-28T15:38:00.000Z

ONDE ESTÁ MIÑA MENTE?

ooooh?- STOP
cos teus pes no aire e a túa cabeza no chan
intenta este truco e xiraa, yeah
túa cabeza destrozarase
mais non hai nada nela
e preguntaraste ti mesmo
onde está miña mente?
onde está miña mente?
onde está miña mente?
fora do auga
vina nadando
eu estaba nadando no Caribe
animais peleándose detrás das rocas
agás os pequenos peixes
mais eles dixéronme, él xura
intentando falarme a min a min a min
onde está miña mente?
onde está miña mente?
onde está miña mente?
fora do auga
vichela nadando?
intenta este truco e xiraa,yeah
túa cabeza destrozarase
mais non hai nada nela
e preguntaraste ti mesmo
onde está miña mente?
onde está miña mente?
onde está miña mente?
oooh
cos teus pes no aire e a túa cabeza no chan
ooooh
intenta este truco e xiraa,yeah
ooooh
ooooh

COÑECENDO BERLIN

2007-01-27T17:29:00.000Z

O día dazasete de xaneiro do 2007 pisei por primeira vez na miña vida Berlín.Xa estivera fai uns anos na Alemania, nunha viaxe ke fixera con Xaquín,gran amigo meu, máis Xavier,outro gran amigo ademais de ser tamén meu primo.Nesa ocasión viaxamos no Copa 5 Turbo de Xaquín.Fixemos arredor de seis mil kilometros cando chegamos de volta á Galiza.Estivemos en Colonia,Düseldorf e pobos cercanos moi bonitos por certo.E con moi boa cervexa,por certo.Logo fomos ata Holanda e estivemos en Eindhoven un dia e nos atopamos cunha rúa que eu lle chamo a rúa da fascinación.Era un mércores do mes de xullo e ,despois de rular pola cidade sin encontrar nada de animación ,alá ao fondo de repente aparece unha rúa chea de luces de festa..e para alí nos fomos.Ao chegar nos atopamos con un montón de xente tomando as copas ou cervexas na rúa,que estaba chea de bares,luces,música,diversión e, como xa dixen, xente de todas as razas e paises.Foi fascinante.Despois marchamos e fomos indo para París.Por alí tamén a movemos un pouco e xa fomos vindo para a Galiza.
Pero nunca estivera en Berlín.
Nesta ocasión fun co meu amigo Planeta.Fomos en avión,eso sí. Él era a primeira vez que voaba...en avión, se entende...porque voar ten voado máis dunha vez...Fomos con Air Berlin dende Santiago ata o aeroporto de Schönefeld,facendo escala en Palma de Mallorca.O aeroporto está a uns dazaoito kilómetros da cidade.Collemos o S-Bahn,que é un tren de cercanías,ata Innsbrücker Platz e alí baixamos e collemos o U-Bahn,o metro berlinés, ata Rathaus Schöneberg,que era o noso destino xa que o hostal estaba preto desta estación.Cando saímos do metro xa eran sobre as oito da tarde. ¡¡¡ Que oscuro estaba e que frío facía !!! Pero a emoción de estar pisando por primeira vez Berlín podía con calquera problema. Axiña atopamos a nosa rúa,Meiningerstrasse, na que íamos vivir unha semana. Xusto enfrente, estaba este edificio,chamado Rathaus Schöneberg . Construido entre 1911 -1914, foi o axuntamento de Schöneberg cando aínda non pertencía a Berlín.Despois da II Gran Guerra pasou a ser o centro da política do Berlín Occidental e dende aquí JFK pronunciou no ano 1963 a famosa frase "Ich bin ein Berliner"( Eu son berlinés). O reloxio da torre contén a Liberty Bell ( Campana da Liberdade ) doada polo pobo americano ao pobo berlinés. Pois por aquí diante pasábamos nos sempre de ida ou de volta. Ese primeiro día quedamos tomando unhas cervexas no hostal e descansando para saír os próximos días a descubrir Berlín.

FALANDO SOIOS TI MAIS EU

2007-01-15T14:26:00.000Z

Si eu che contara as cousas que facía antes
diríache como acostumbraba a ser
ti aceptarías a alguén coma min
si ti coñeceras a miña historia palabra a palabra
terías toda a miña historia
ti aceptarías a alguén coma min.

Falando soios ti máis eu
falando soios ti máis eu

NUNCA PERDAS A ESPERANZA

2007-01-14T16:17:00.000Z

Yo soy el hijo y el heredero,
de una tímidez que es críminalmente vulgar,
yo soy el hijo y el heredero
de nada en particular.

Cállate, como puedes decir
que hago las cosas mal
soy humano y necesito ser amado
como cualquiera.

Yo soy el hijo y el heredero,
de una tímidez que es críminalmente vulgar,
yo soy el hijo y el heredero
de nada en particular.

Cállate, como puedes decir
que hago las cosas mal
soy humano y necesito ser amado
como cualquiera.

Hay un club por si quisieras ir
donde puedes conocer a alguien que realmente te ame
asi que vas y te quedas parado esperando
y te marchas solo
y vas a casa y lloras y deseas morir

¿Cuando dices que va a suceder?
¿A cuando te refieres exactamente?
Mira, yo ya he esperado demasiado tiempo
y he perdido toda mi esperanza

Y TE APUNTO DESDE LA FILA DE ATRÁS

2007-01-13T15:39:00.000Z

Éste es tu teléfono en mi mano, en la de él,
quiromántico,
va la tuya, y dejará una raya, haz de las suyas,
quiromántico,
quiromántico,
quiromántico,
quiromántico.

Este es su teléfono, poco más sé leer,
quiromántico,
corre, ve y dile que me enseñe la cartilla y piérdete,
quiromántico,
quiromántico,
quiromántico,
quiromántico.

Muérete, la línea llega a la muñeca,
quiromántico.
Hace frío, y con una pluma roja le sonrío,
y te apunto desde la fila de atrás,
(quiromántico)
tengo goma y borra como "las manitas",
quiromántico,
quiromántico,
quiromántico,
quiromántico.

SIOUXSIE NO XARDIN DE HONG KONG

2007-01-12T12:15:00.000Z

Outro clásico dos oitenta...a raiña do after punk...que sorte tivemos os que vivimos e crecemos nesa época dos oitenta con todos estes grupos...

NON TE VAIAS EN SILENCIO

2007-01-11T12:11:00.000Z

JOY DIVISION
Camiñas , en silencio
non te vaias , en silencio
mira o perigo
sempre perigo
conversación interminable
reconstrucción da vida
non te vaias.

Camiñas, en silencio
non te xires , en silencio
a túa confusión , a miña ilusión
levada como unha careta de auto-odio
enfréntase e despois morre
non te vaias.

A xente coma ti encóntrao fácil
desexando ver
camiñando polo aire
cazando polos ríos , polas calles
todas as esquinas abandoadas demasiado pronto
establecidas co debido cuidado
non te vaias , en silencio
non te vaias.

UN PAR DE CERVEZAS

2007-01-10T22:02:00.000Z

Onte chamoume sobre as tres da tarde o meu colega Planeta para saber si o quería acompañar a Santiago á tardiña para tomar un par de cerveciñas. Díxome que chamara a Zurdo e así íamos os tres. Quedamos nunha cervecería e sobre as seis da tarde arrancamos para alá ( co Planeta quedamos ás cinco e media, pero como estivo vendo a Futurama pois non pudo vir antes ). Ao chegar alá chamamos a Bea e recollémola na casa. Logo fomos tomar unha cerveza a un bar que non me lembro como se chama e alí estaba Vanessa, que se unío a nos e despois fomos a outro bar para tomar outra cerceza e outro pinchiño. Alí apareciu tamén Lo. Máis tarde fomos a unha viñoteca e alí lle metemos tres botellas de viño cuns choriciños que nos quitaron o frío. A noite foise animando e veña copas e copas e tal e tal e claro....ese par de cerveciñas que íamos tomar ao principio pàra marchar pronto de volta pois non foi tal...dadas as circunstancias e cando xa logo era día, fomos todos para a casa de Bea e Lo para durmir un pouco despois dunha noite que facía tempo que non o pasaba tan ben. Unha vez máis ou menos descansados arrancamos de volta . Eran as seis e pico da tarde. Sorte que só fomos tomar un par de cerveciñas que si chegamos ir para saiiiiir.......
Ainda que, co ben que o pasei con Bea, Lo e Vanessa xa estou desexando voltar a tomar un par de cerveciñas a Santiago....A disfrutar do ambiente universitario...A ver si me chama pronto o Planeta.....

OS VENRES TAMÉN ME NAMORO

2007-01-10T19:47:00.000Z

A min tamén me pasa como a Robert Smith...estou desexando ke pase a semana para ke chegue o venres e por fin verte para namorarme de ti...

A RAPAZA CÓSMICA

2007-01-07T17:56:00.000Z

Ela di que ven de Malpica, pero eu creo que ven dunha galaxia descoñecida para nós...
¡¡¡¡¡ Qué bonita é....!!!!! Veu nunha nave cósmica sentada nun sillón espacial con ese soriso e esa chispa nos ollos coa misión de repartir a súa máxica felicidade con aqueles que tivemos a sorte de coñecela....¡¡¡¡¡ Qué dulce é !!!!!
Este é o momento da súa aterrizaxe no COSMIC POP CLUB

QUERIDOS REIXES MÁXICOS

2007-01-05T12:46:00.000Z

E digo eu que xa vai sendo hora de que pasedes de todo , xa ke logo todo o mundo sabe ke non existides. E os nenos os primeiros . O que pasa ke son tan listos ke mentres fagan pensar ke cren en vos teñen regalos a mazo. Así ke xa sabedes, ide soltando ós camellos,deixadeos libres dunha vez que deben estar cheos , pero cheos de vos. Non vos dades conta ke xa ninguén se cree ke nunha noite soia vos da tempo a repartir xoguetes por todas as casas do mundo mundial?
Pero claro, mentras vos dure o chollo , a vivir do conto. E nunca mellor dito..
Lémbrome cando de pequeno tamén me tíñades engañado...Todo o ano facendo esforzos para portarme ben ( e ke a min portarme ben sempre me costou moito traballo) , cheo de ilusión esperando por esta noite...Casi ke non durmía...e cando despertaba ahí estaban os xoguetes...ainda ke casi nunca os ke eu pedía...claro , tamén eran outros tempos...eu daquela xa pedía a Plei Esteixon, pero ainda non existía...e empecei a pensar..." si son os reixes máxicos e lle pido a Plei Esteixon aínda ke non exista eles teñen ke traerma...por iso son máxicos..." Pois nada, nin reixes nin máxicos...
Así ke ide pensando en facer un comunicado dicindo ke levades dous mil anos vivindo do conto e ke por existir non existen nin os camellos....
Por certo, si pasades cerca da miña casa esta noite, lembrádevos de min ke este ano porteime moi moi moi ben, mais non me deixedes a Plei Esteixon que xa a merquei...

LA ORUGA

2007-01-01T20:38:00.000Z

Aleteas aleteas aleteas
Aquí estás
Oruga oruga oruga
Chica oruga
Que entras a raudales
Y llenas mi desesperado corazón
Oh nunca nunca te vayas
Espolvoreo mis mentiras de limón
Con polvo rosa y dulce
El día que pare
Sufres tu metamorfosis
Y te alejas de mi volando
Aleteas
Y estás hermosa
Brillas en mi mente
Me tienes hipnotizado
Estoy fascinado
Tus llamas
Las llamas que me matan con tu beso.

CALENDARIO NOVO

2007-01-01T19:55:00.000Z

Xa cambiamos de ano e coma sempre coas promesas hipócritas de cambiar o mundo...cando todos sabemos que eso é imposible por unha simple razón, que para arranxar a desfeita na que convertimos este planeta primeiro temos que cambiar cada ún de nós. Esto sí que é chungo. Mentres non deixemos o egoismo, as ansias de poder , a explotación dos traballadores , dos nenos , das mulleres, de arrasar coa natureza, das guerras,dos extremismos radicais que non toleran as ideas dos demais e moitas outras cousas ke fai do ser humano o depredador máis peligroso do propio ser humano, mentres esto non de un xiro total aquí non hai ningún cambio.E, dende logo, gustaríame ser optimista mais , polo camiño que levamos son bastante pesimista.
Por todo esto penso que o único cambio real que hai é o calendario. Porque no sitio do seis agora hai un sete.

AMOR E PAZ E MESMO SOL PARA TODOS

MESMO SOL PARA TODOS

2006-12-31T17:38:00.000Z

Sei que é casi imposible pero ogallá que o ano que escomenza traia máis boas novas que estos últimos anos nos que non hay máis que desgrazas...e a maioría producidas por nos...a ver si aprendemos dunha vez e nos damos conta que non hai mellor xeito de vivir ben que estando en paz...que non é tan difícil...

AMOR E PAZ E MESMO SOL PARA TODOS

DOS CONTRA EL MUNDO

2006-12-02T15:34:00.000Z

CAPITULO VII

- Mira papá, se acercan dos jinetes. - Dijo la hija del hombre del rancho, Antonello Silván . Tenía 25 años , era delgada y morena con unos ojos oscuros preciosos. Y una sonrisa que pa qué. - Parece que uno está herido.

- Sí,parece que está herido. - Dijo Antonello.- ¿Quienes serán ?. - Se quedó mirándolos fijamente. De pronto exclamó : - Eh, si parece que es Tasende, Gratt Tasende, un gran amigo mío.

Cuando estuvieron más cerca afirmó el ranchero:

- Sí, es él. ¡ Eh Gratt ! . -Alzó la mano saludándolo . Gratt le correspondió con otro saludo.

Gratt dijo:

- Hay que cuidar de Planeta. Es un gran amigo mío. Los indios lo hirieron de un flechazo.

- Rápido, metámoslo en casa. Sin perder tiempo que se está desangrando.

Lo llevaron a una habitación y allí lo cuidaron. Bea, que así se llamaba la hija de Antonello, lo cuidó muy bien.

Mientras Gratt y Antonello iban a hablar de sus cosas y recuerdos, Planeta y Bea estaban en la habitación.

- ¡ Que guapa eres , tía ! ¿ Como te llamas ?

- Bea.

- ¡ Que nombre más bonito , tía ! . Y que bien me pusiste la cura.

Ella algo ruborizada , le contestó:

- Sí, ya he tenido que cuidar algún empleado del rancho.

Mientras esta escena ocurría, Gratt y Antonello hablaban del problema del pueblo.

- Cuentame lo que pasa , Antonello. El alcalde nos contrató para liberar el pueblo.

- Eos malvados capitaneados por Killer Fifi, se han apoderado del pueblo. Este está atemorizado, porque hace unos días han robado el banco y mataron al cajero, a una vieja y a un chiquillo.

- Cabrones. Lo mismo que hicieron con mi familia . Por eso los ando buscando. Mañana iremos al pueblo y nos alojaremos en un hotel.

- No , quedaros con nosotros. Allí estareis en peligro.

- No, sería mucha molestia y además...

- No es molestia, - cortó Antonello - quedaros aquí.

- Está bien. Tenemos que acabar pronto con ellos. Esta noche iré a visitar al alcalde.

Esa misma tarde, en uno de los saloons del pueblo, que por cierto, había a mazo, Killer Fifi, Serrano Mclee y otros cuatro esbirros estaban tomando un whisky. Dos chicas del saloon, Susaninya y Ann , se iban a retirar a sus habitaciones, cuando Serrano y Killer las agarraron por el brazo. Killer agarró a Ann y Serrano a Susaninya. Las querían sobar , besar y esas cosas. De pronto, por unas escaleras que había en el saloon, aparece una mujer bellísima, rubia con el pelo largo y ondulado.. Era la dueña del saloon y se llamaba Katy Paula. Katy dijo:

- ¿ Que haceis ? ¡ Dejad a las muchachas ! ¡ Cerdos !

- Oye Killer, mira que tía más guapa. ¡ ¡ Ven aquí, preciosa ! Te voy a dar yo a ti ese genio.- Dijo Serrano, y soltó a Susaninya.

Se levantó y se acercó a ella. Killer seguía forcejeando con Ann. Serrano la agarró por la cintura y ella le pegó una bofetada.

- Ja, ja, ja tiene genio. - Dijo Killer.

De repente entraron en el saloon ocho hombres. Uno, el que iba delante y que se llamaba Yago, dijo :

- Soltad a las chicas, cobardes. Sólo sois capaces de meteros con las viejas , los niños y las chicas indefensas.

De pronto, los cuatro esbirros empezaron a disparar sin avisar sobre los ocho hombres que acababan de llegar. Estos , sin poder defenderse, cayeron ante Killer y los suyos. Una masacre que los ciudadanos de Carballo City no olvidarían jamás. La única solución era que Gratt Tasende y Norton Planeta mataran a los diez malvados.

Seghirá.................

CONCERTOS NA CAPITAL NA SALA CAPITOL

2006-11-25T14:47:00.000Z

Antonte foi día de concertos na sala Capitol. Por certo, unha sala campal onde podes ver os concertos dende calquera punto e cun son que xa quixeran para elas moitas das salas de Madrid ou Barcelona....A verdade que é unha sorte ke nos aquí na Galiza poidamos disfrutar dela...
Este día tocaban Catpeople e Delorean. Os primeiros de Vigo ( tódolos compoñentes menos o dos teclados ), e agora afincados en Barcelona. Os segundos de Zarautz.
Os Catpeople soio en catro meses ou cinco están tendo bastante éxito, non soio polo único disco que teñen grabado, senón tamén polo directo que amosan nos concertos. Ben é certo que estos rapaces , aínda que o neguen, mamaron o postpunk dos oitenta e máis concretamente de grupos como Joy Division ( o cantante na miña opinión intenta imitar un pouco ao inimitable Ian Curtis ) e The Chameleons, e máis recentemente aos americanos Interpol. Sin duda van dar que falar aínda que deben darlle un toque máis persoal e procurar non caer na copia como fan moitos outros grupos. Despois do concerto estiven falando co batería e comentoume que para os festivais do vran que ven estaban xa confirmados para o FIB e Primavera Sound.
Despois tocoulle o turno a Delorean, que deron un concertazo .
E coma sempre, en todo tipo de concertos, festivais , festas ou calquer tipo de xoldra os de Carballo e os de Malpica sempre somos os últimos en marchar... Non sei porqué será...

O BOSQUE

2006-11-20T19:15:00.000Z

Estou dando un paseo polo bosque,

escoito voces entre as árbores,

voces que me chaman.

Paro i escoito,

escoito entre as árbores

pero non vexo a ninguén.

Empezo a correr asustado,

estou perdido e soio,

perdido e soio no bosque.

Sigo escoitando o meu nome,

sigo buscando entre as árbores

sei ken me chama aínda ke non a vexo,

correndo hacia a nada

intento fuxir do bosque.

Sempre me pasa o mesmo,

sempre será igual,

correndo hacia a nada

outra vez e outra vez e outra vez e outra vez e outra vez e outra vez..................

COSMIC POP CLUB

2006-11-19T19:02:00.000Z

Carballo está de noraboa. A inauguración este pasado xoves do COSMIC POP CLUB dalle unha opción máis á noite carballesa onde poder tomar unhas copas entre amigos de bo rollo escoitando a millor música .
Xa ten unha fin de semana de vida. Ou aínda...Pero chegará a ser un referente non tan soio da movida carballesa, senón tamén da movida galega. E senón, ao tempo.
Deus salve ao POP...

MATEMATICAS ... ¿ CIENCIA EXACTA ?

2006-09-02T14:47:00.000+01:00

O outro día fomos cear dos amigos máis eu, dous máis eu tres ...aquí de momento son exactas...ceamos uns pinchiños e bebemos unhas cervexas. Pedimos a conta e a rapaza que nos atendía, muy fermosa por certo, díxonos que eran 25 euriños. Como non podíamos dividir exactamente os 25 euriños entre nos os tres cada un puxo 10 euriños ( en total 30 , aquí seguen sendo exactas ) e llos demos á rapaza. Tróuxonos 5 euriños de volta e como non os podíamos dividir exactamente entre os tres , cada un collíu 1 euriño e os dous restantes da volta llos demos de propina para a camareira.
Conclusión:

- Cada un de nos gastamos 9 euriños na cea, xa ke puxemos 10 e collemos un euriño cada un da volta . Polo tanto gastamos 9 por 3 = 27 euriños ( seguen sendo exactas )

-A camareira levou dous de propina...27 máis 2 =29 euriños ( aquí tampouco fallan )

-Si entre os tres puxemos 30, ¿ onde vai o euriño que falta ? ( aquí si ke falla algo , non?

Por eso eu penso que exacto, o que é exacto, non hai nada. Nin as matemáticas , porque todo depende de como se miren as cousas ou como se fagan as contas...

Ah , si algúen encontra o euriño é para él...de premio

DOS CONTRA EL MUNDO

2006-08-11T15:14:00.000+01:00

CAPITULO VI

Gratt Tasende y Norton Planeta ya hacía dos días que partieran de Malpica. Faltaba una jornada para llegar a Carballo City cuando, en un desfiladero propicio para las emboscadas, uno veinte indios les esperaban para ofrecérselos a sus dioses. Ese era un lugar bastante poblado de indios.
-Estate atento, Norton. Por aquí puede haber una emboscada de los indios. Son muy pillinos.
-Tienes razón, Gratt. Fíjate en lo alto. Hay un piel roja vigilando. Parece que va a haber pelea.
De repente unos indios se abalanzaron sobre ellos. Planeta pudo matar a tres y Gratt abatió a otros dos. Era casi imposible salir de allí. Se metieron detrás de unas rocas y, por lo menos, allí estarían seguros.
Cargaron sus respectivos colts 45.
-Planeta, vete para aquella roca. Yo me quedaré aquí.
-O.k., jefe.
Se levantó y emprendió la carrera, pero una flecha se le clavó en el hombro izquierdo. Cayó como un fardo. Gratt lo cogió y lo llevó para la roca que le servía de escudo.
-Tranquilo, Planetita. No es nada, gracias a Deus. Aguanta lo que puedas que te voy a arrancar la flecha.- Planeta sudaba con el dolor que tenía. Cuando menos se lo esperaba Gratt le arrancó la flecha.-Puedes disparar con la derecha. ¿ Te duele ?
-No, sólo cuando me río.
El Planeta era así. Aparte de llegar siempre tarde, aunque eso es otra historia, era un tipo muy optimista.
Alrededor de ocho indios les atacaron de nuevo. Norton, a pesar de la herida, abatió a cinco y Gratt a otros tres. Otros siete que estaban agazapados, viendo que no había nada que hacer, se largaron con viento fresco.
-Se marchan, Planeta. Te vendaré el hombro, antes de marchar. Pero hay que apurar, pues los indios volverán. Antes de ir a Carballo City pasaremos por el rancho de un amigo mío y allí te curarán mejor esa herida. Vas a flipar.
Gratt llamó a su caballo.
-Corsario, anda, acércate que nos piramos.
Montaron en los caballos y se alejaron de allí lo más rapidamente posible.

Seguirá........................

DOS CONTRA EL MUNDO

2006-08-05T16:03:00.000+01:00

CAPITULO V

Gratt y Norton se encontraban en el saloon. Estaban tomando un whisky y un cacique respectivamente, cuando dos tipos , de una facha repelente , entraron en el saloon y pidieron una botella de whisky. Se sentaron en una mesa cerca de donde estaban Gratt y Norton. Se empezaron a reir de ellos. Estaban algo borrachos. De pronto uno de ellos se levantó y les dijo:
-Oye, muchacho, bastardo de mierda. Quiero pelearme contigo, ¿ o es que no eres hombre?
-Déjame en paz , ¿ quieres ?. No quiero líos con borrachos.- dijo Gratt.
-¿ Yo borracho ?. Te voy a matar, bastardo.- dijo Jake Picoto, pues así le llamaban al individuo.
Y obedeciendo a sus palabras sacó su revolver.
BANG
Se oyó una detonación. Un hombre cayó al suelo. Jake picoto no pudo con la endiablada rapidez de Gratt. Jake cayó de espaldas con un pedazo de plomo entre ceja y ceja. El otro, que se llamaba John Blanco, iba a disparar pero un certero disparo de Gratt le arrancó el revólver de la mano.
- No sabes con quien te estás enfrentando, estúpido. Soy Gratt Tasende.
- ¡¡ Gratt Tasende !! Dios mío , la leyenda. ¡¡ Qué estúpido soy !!. Por favor, no me mates. No lo haré más.
- No te mataré, no soy tan cerdo como vosotros. Largo, fuera de aquí y que no te vuelva a ver.
La gente que había en el saloon no sabía si estaba admirada o asustada.
John Blanco se largó y nunca más se volvió a meter con nadie. ( O que ten cú ten medo ). Al otro , lo enterraron. R.I.P.

...................................................................................

Mientras tanto, en Carballo City, ocurría un hecho desagradable. Otra canallada de los esbirros de Killer Fifi. Este ordenó que cuatro de sus hombres le acompañaran al banco a coger "prestado" todo el dinero. Killer Fifi, Billy Manolo, Nick Fuentes, McCoy Fernando, Bob "Koko" fueron al banco. Al llegar fueron al cajero. Era un cajero humano, ya que en la época aún no los había automáticos. Le dijeron, apuntándole con una pistola:
-Danos todo el dinero del banco. Rápido. No tengo mucha paciencia.
-No...no se pase. Por favor nos arruinará.
-Te lo repito una vez más. Dame el dinero del banco.
-Está bien. Pero no se saldrán con la suya. Morirán todos ahorcados.
-Eso es cosa nuestra. ¡¡ Apura !!
El cajero cogió el dinero y se lo entregó. Estaba detrás del mostrador. Disimuladamente metió la mano en el cajón y agarró un revólver. Iba a disparar cuando una ráfaga de disparos cayeron sobre él. Killer disparó tres veces, igual que McCoy Fernando y los otros, pero Billy Manolo, algo más nervioso que los demás, disparó dos veces al cajero y mató a dos personas que había en el banco.
-Estúpido, que has hecho. Has matado a una vieja y a otro "notas".- Gritó con rabia Killer.- Aunque bien mirado, está bien puesto que así sabrán que no estamos jugando.
-Sí, es lo que yo pienso, Killer. Así nos obedecerán como perros.-dijo Billy.- A mi no me vacila nadie , que coño.
Y se largaron con el dinero.

DOS CONTRA EL MUNDO

2006-07-30T15:19:00.000+01:00

CAPITULO IV

Compostela era una ciudad grande, con muchos habitantes. Un forastero llegaba a la ciudad. El sol, al mediodía, pegaba terriblemente fuerte. El forastero era Charly Xoca. Al llegar al saloon pidió un whisky y después de tomarlo preguntó en voz alta:
- ¿ Sabe alguien donde se hospedan Gratt Tasende y Norton Planeta ?
Se hizo un tenso silencio en el saloon.
El lo repitió y añadió:
-Tranquilos, solo es para hablar, no para enfrentarnos. Sería estúpido por mi parte que me enfrentara a Gratt.
Ahora un viejo , algo borracho , se levantó y dijo:
-Oye joven, yo te lo digo si me pagas un whisky.
-O.k. Tome una moneda.
-Gracias, se hospedan en el hotel Aragua. Al otro lado de la calle.
Charly se alejó de allí y se dirigió al hotel. Al entrar había un empleado detrás del mostrador.
-Me han dicho que se alojan aquí Gratt Tasende y Norton Planeta.
-Así es. En la habitación 27.
-Gracias.
Subió las escaleras y al llegar a la habitación llamó a la puerta.
- ¿ Quién es ? - gritaron desde dentro.
-Un amigo, vengo con un mensaje.
-Está bien. Pase .
Y pasó. Les contó lo sucedido en Carballo City y que el alcalde les contrataba. Gratt contestó:
- ¡¡Killer Fifi !! . Hace meses que lo ando buscando. Vaya coincidencia. Aceptamos . Por fin me enfrentaré a él.
-Sí, iremos y acabaremos con él y su banda. - dijo Norton.- Por fin cumplirás tu venganza, Gratt.
Gratt era un joven de 24 años. medía alrededor de dos metros. Era moreno. Fría mirada. Músculos de acero y era muy muy guapetón.
Norton era más o menos igual pero algo menos.

Seguirá..............

DOS CONTRA EL MUNDO

2006-07-26T14:56:00.000+01:00

CAPITULO III

Al amanecer todo el pueblo estaba durmiendo.Bueno, todo el pueblo no, porque Gordon Pallas, el barman del saloon, salía de su casa para abrir su negocio. Al dar unos pasos se encontró con el grotesco espectáculo. Henry estaba allí, colgado,como la noche anterior. Se asustó y echó una mascada. Al recuperarse fue corriendo a casa del alcalde.
Llamó a la puerta:
-Dalton, abre la puerta, pronto.
-Ya voy, ya voy. ¿ Que pasa ?
-Abre la puerta.
Abrió y apareció Dalton en pijama. Gordon entró y le contó lo sucedido.
-Dios mío. Esto se pone peor de lo que yo pensaba. -dijo Dalton-. Había que mandar a otro más listo, que tenga valor y que sea joven para tan peligroso viaje.
-Sí, pero ,¿ quién ?.
-Charly Xoca es el único que reúne esas condiciones en el pueblo. Tú ahora vete y abre el saloon. No digas que mandaremos otro mensajero.
En ese momento apareció Luna en camisón.
-¿ Qué pasa papá ?
-Mataron a Henry Feiri. Mandaremos a otro. A Charly Xoca. Es la única salvación que tenemos.

Seghuirá...............

DOS CONTRA EL MUNDO

2006-07-20T09:59:00.000+01:00

CAPITULO II

En la casa del alcalde Dalton Richard, este y su hija Luna, una chica de veinte años, preciosa, morena y de ojos azules, con una sonrisa encantadora y muy dulce, estaban discutiendo sobre el problema del pueblo.
-Luna, hija, no quiero que te pase nada. Eres lo único que tengo. Te quiero más que a nada en el mundo.
-Papá, ya lo sé. Yo a ti también. Solo podemos hacer una cosa.
-¿ Cual ?
-Lo estuve pensando y es lo mejor. Mandar a un mensajero a Compostela a contratar a dos justicieros, que nunca fracasaron y sé los hombres que nos hacen falta.
-¿ Quienes son ?
-Gratt Tasende y Norton Planeta
-Los he oido nombrar. Sí, es lo mejor. ¿ Quién irá a contratarlos ?
-Irá un empleado tuyo.
-Está bien. Partirá esta noche. Avísalo.
El ser mensajero le tocó en mala suerte a Henry Feiri. Salió del pueblo con las sombras de la noche, con sus sigilosos y briosos pasos hacia el establo para coger su caballo, negro con pintas blancas y tremendamente veloz hacia la aventura de atravesar el pueblo e ir a Malpica. El mensajero era alto, rubio, un poco tonto, pero era un gran chico. Montó en el caballo, y partió raudo y veloz. Pero como ya hemos dicho, Henry era algo tonto. Por eso no se fijó en que dos hombres de la banda de Killer se le pusieron en su camino.
Apuntándole con un revólver le dijeron:
-¿ Adonde vas?, me cago en la cona...
-Yo....yo...iba a dar una vuelta por los alrededores.
-Para ir a dar una vuelta ibas muy rápido, ¿ no crees?
-Es que tengo ganas de ... bueno, de mear. Entonces, por eso iba tan rápido, para regar un cactus con mi gran meada salvaje.
-¿ Que quieres, que me lo crea?, jajajaja. Oye, ya no somos niños de teta. Tú ibas a avisar a alguien. Contesta cabrón. No me jodas la paciencia.
-No, por favor, por tu puta madre, no me jodas oh, boh, no lo haré mas. Venga oh.
Toni Veiguis, que así se llamaba el que llevaba la voz cantante, le dijo a Nick Fuentes:
-Si, ya. Bájalo del caballo y llévalo a la plaza del Generalísimo.
-Está bien....
Y de un ostiazo lo bajó del caballo esnafrándolo contra una piedra que estaba en el suelo.
Le pegaron una paliza, le pegaron en sus partes. Su boca parecía un río de sangre. Lo ataron por una cuerda y lo arrastraron hasta la plaza. Su piel se hacía trizas. Su cuerpo quedaba en carne viva.
Cuando llegaron a la plaza, cogieron una cuerda de cáñamo y se la pusieron alrededor del cuello. Lo iban a colgar de un árbol que allí se alzaba.
Y lo colgaron.
Su cuerpo comenzó a bailar la danza macabra de la muerte. Su rostro se volvió de un color morado.
-Lo dejaremos hasta mañana por la noche. Así valdrá de aviso a los próximos héroes que se atrevan a hacer lo que este quería. -dijo Nick Fuentes, soltando una carcajada.
-Sí, valdrá de escarmiento. - dijo Toni Veiguis, acompañando a Nick con su carcajada.

seghuirá............

CANTO BO É O SABER

2006-07-11T21:48:00.000+01:00

Non sei ben cal é o motivo pero as persoas en xeral molestámonos cando alguén nos corrixe si pronunciamos mal unha palabra. Ben é certo que hai xente que o fai para deixarte quedar mal ante outras persoas e outras que o fan para demostrar que elas son as máis listas e a maior parte das veces con esa prepotencia que, polo menos a min, non me gusta. Pero ao mesmo tempo hai xente que, cando é correxida de boa fe, parécelle mal, porque deben sentirse humillados, e non ten porque ser así.
Un día estaba eu traballando e un compañeiro acercouse a min e díxome : “ esa palezitadora está fallando moito “ e eu contesteille de boa fe: Non se chama palezitadora, Manolo, chámase paletizadora , sobre todo porque esa máquina o que fai é paletizar, non palezitar”. Entón, visiblemente molesto, respostoume; “bueno, ti xa me entendes” , “ entendo, Manolo, pero que eu entenda non quita que se chame paletizadora. Non te mosquees, que eu non fun o que fixo o diccionario, soio che estou decindo como se di ben” . “ Pois pa min chámase palezitadora” . Ainda hoxe Manolo segue palezitando…
Outro día outro compañeiro falando dunha ferida que tiña dixo que utilizara esparatrapo, e claro, eu tamén lle comentei que estaba errado nesa palabra e contestoume: “ bueno, a min o que me interesa é que a ferida curoume”, e eu repliqueille: “ vale, Rafael, vale, pero dise esparadrapo “. Ainda hoxe Rafael segue utilizando esparatrapo…
Cada final de mes tamén está o compañeiro que cando vai as oficinas a cobrar che comenta: “ oiches, vou arriba pola nónima. Queres que che baixe a túa? E eu lle digo : “ home, si fas o favor a min baixame a nómina, que a nónima non sei que é “ e él , tamén molesto respóstame: “ pois agora vas ti por ela que eu non cha baixo”…
Non entendo que se sintan mal por ser correxidos cando din mal unha palabra.
A min en certa ocasión, falando das olimpiadas, e mais concretamente da natación, comentei que o estilo que máis me gustaba era o cross, e un amigo sacoume do meu erro decíndome que non se chamaba estilo cross, senón estilo crol. Eu , ao contrario dos compañeiros anteriores, síntome agradecido. Por iso, agora cando falo con amigos de natación, de motocrol ou de autocrol síntome seguro de estar falando ben.
Canto bo é o saber…

DOS CONTRA EL MUNDO

2006-07-05T18:17:00.000+01:00

CAPITULO I

En 1852, Carballo City era un pueblo de unos cien habitantes. Era normalmente una ciudad alegre, normalmente, porque lo de ahora no era normal. Una banda de forajidos que, capitaneados por Killer Fifi y su segundo Serrano Mclee, implantaron el terror en toda a Costa da Morte. Eran diez hombres despiadados, crueles, sanguinarios, sin piedad y sin escrúpulos. Unos profesionales del colt, que se apoderaron del pueblo a través del terror, matando al sheriff por la espalda. Eran buscados por los federales y allí no los podían encontrar. Era un pueblo demasiado alejado de las grandes ciudades, como Compostela, Malpica o Corme.
Killer Fifi era un hombre alto, fuertes espadas, bien parecido y con largos cabellos. Su vestimenta era toda negra. El colt lo llevaba atado por un cordelillo a la pierna, como los verdaderos pistoleros. El cinturón canana repleto de balas, al igual que Serrano Mclee.
Estaban en el saloon tomando un whisky ellos dos, con un guardián a cada lado de la puerta.
-Oye Killer, tuvimos suerte. Ninguna baja y el pueblo es nuestro - dijo Mclee al tiempo que soltó una carcajada muy despiadada y desagradable.
-Sí, es cierto. Aún estamos los que empezamos la aventura. Aquí los federales no nos encontrarán y con el cable telegráfico roto no habrá posible comunicación con otro pueblo. Jajajajaja......somos terribles.

seghuirá...........